across 110th street - ścinki myśli.

(618). czyli mimochodem.

2012-03-05T19:59:00.002+01:00

polecam nowa płytę karoliny kozak 'homemade'.

albo w wersji angielskiej;

[...]

(617). czyli lubię noce nad rzeką.

2012-03-03T17:47:00.000+01:00

lub poranki w pustym mieście.

nocy nad rzeką wciąż spędzać mi się nie udaje, wciąż za chłodno, wciąż nie ma z kim chadzać tamże (choć to nawet nie jest warunek konieczny do takowych spacerów), co najgorsze - rzeka daleko :(, a przynajmniej nie po drodze.

(a cóż to kiedyś nad rzeką pod wawelem się działo! ;-))

pewnie gdybym był mniejszym leniuchem, to bym do takiej dotarł, wyczekując tylko ku temu odpowiednio mglistej pogody. ale to może niebawem. tak jak i niebawem o błonia z cotygodniową częstotliwością zahaczać spacerowo planuję. niech li tylko cieplej będzie i nie mokro wreszcie!

pozostają za te ów poranki. zdarzył się takowy właśnie w środę. powolnym krokiem przemierzałem puste otaczające rynek uliczki, skąpane w porannym słońcu. niestety zagołębione, ale na to już nic w tym mieście poradzić się nie da. i tak z nogi na nogi, wakacyjnie. szkoda tylko, że po pewnym czasie kroki te zawiodły mnie do kancelarii, ale cóż, inaczej się nie dało.

dzisiejszy poranek spędziłem podobnie, zahaczając do tego o książkowy empikowy outlet, by w końcu wylądować z McQueenem na kawie i nie-plotkach. co się dowiedziałem to moje, co o tym wszystkim myślę, tym bardziej, moje. no i w zakresie przekazanym korozmówcy i jego :D

jutrzejszy poranek spędzę dość podobnie, ale z inną osobą i w innej kawiarni.

(616). czyli znamy się tylko z widzenia.

2012-03-02T19:11:00.000+01:00

i jedno o drugim nic nie wiem.

przez korytarz szeroki jak rzeka, uśmiechamy się czasem do siebie. wiem, że masz oczy niebieskie i nosisz śliczny garnitur, albo ślicznie ci w nim. i aż się zagapiłem na ciebie dziś na korytarzu w sądzie. i idąc naprzeciw, wzrokiem przez dobre kilka metrów mierzyłem. aż w końcu powiedziałeś mi 'cześć' - wszak znamy się z widzenia ze wspólnych zajęć.

w sumie to się tego nie spodziewałem, że wgapiając się w kolesia, całkiem niebrzydkiego w sumie, kojarzonego jedynie z widzenia, wymuszę na nim odezwanie się. z wrażenie aż odpowiedziałem ciut za późno a potem zapomniałem - zgodnie z etykietą gejów-ulicznych-oglądaczy - obejrzeć się za nim na korytarzu, by sprawdzić czy nie zrobił tego samego, ale czort z tym.

nastał łikend, w zeszły widziałem się z mym kochanym kuzynem, któż w planach na nadchodzący? tajemnica :P

[...]

(615). czyli bo można się udławić.

2012-02-29T23:05:00.000+01:00

trzeba jednak uważać na swe żarciki własne ;).

w kancelarii mej 3 chłopców jest. w tym ja. przebrzydłe heteryki, które mają te swoje żarciki z podtekstami. a i radary też maja swoje popsute. może i na szczęście. dzięki temu mogę swobodnie z nimi ów żarciki uprawiać. o wspólnym lizaniu znaczków przed naklejaniem na list, zabezpieczaniu swoich tyłów etc.

ciekawe czy gdyby wiedzieli, to też by tak żartowali. nie wiedzą, więc ubaw mam podwójny.

choć dziś chyba się nieco wkopałem.

max: (wpadając koło południa do kancelarii i rzucający okiem na stos papierów) ale mam wchuj roboty.

kolega: a mały to ten chuj czy duży?

max: (zrezygnowany) a są i małe i duże...

kolega: to od którego zaczniesz?

max: od małego, przynajmniej się nie udławię. (tylko o jednym myślę wszak)

mina kolegi bezcenna, ale potraktował to zdaje się jako żarcik, bo potem i kolejne w ciągu dnia padały. następnym razem jednak pomyślę dwa razy, zanim coś oczywistego dla siebie powiem :D

i byłem w kinie na 'róży'. mówiąc krótko - wielkie rozczarowanie. nie ruszyło mi. emocji pełno, ale pustych i przerysowanych. a szkoda, bo temat filmu bardzo ważki i mimo wszystko wdzięczny.

[...]

(614). czyli cel: wyspać się.

2012-02-28T17:30:00.000+01:00

czas realizacji: natychmiast.

i planuję ów wykonać już jutro, a może i pojutrze. wstawaniu wczesnemu po 7 mówię stanowcze NIE oraz DOŚĆ. czas poleżeć w wyrku bez konieczności wygrzebywania się z niego na gwałt, w pośpiech, gdy godzina jeszcze młoda, wczesna etc a ja wciąż niewyspany i nie wystarczająco w radosnym z wyspania humorze by wyjść na świat.

od pewnego czasu średnio 4 dni w tygodniu prócz siedzenia i uśmiechania się w kancelarii odbywam też w kolejnych wydziałach pewnej bardzo ważnej instytucji pod patronatem temidy ślepej. tako i w tym tygodniu od poniedziałku do czwartku. jednak dobrotliwa pani sędzia postanowiła z jutra i pojutrza nas zwolnić i nie nakazała pojawiać się. i w to mi graj. skoro praktyki oficjalnie odbywam, to nikt o żadnych nieoficjalnych ustaleniach wiedzieć nie musi. ergo: witaj kołderko, witaj łóżeczko me kochane i witaj błogi śnie.

ale żeby nie było żem leń wielki, jakoś po 11 za swym pięknym biureczkiem zasiądę. albo jakoś koło południa. akurat na kawę do drugiego śniadania ;).

spadł śnieg. DLACZEGO?!

[...]

(613). czyli zdecydowanie lepiej...

2012-02-27T20:06:00.000+01:00

zdecydowanie lepiej szukać szczęścia w czekoladzie niż ginie.
a może i nie.
na dziś wybrałem czekoladę, krówki i w tejże czekoladzie śliwki.
ciekawe kiedy znajdę w nich wiosnę.

[...]

(612). czyli w wiecznym mieście poranek.

2012-02-25T15:52:00.000+01:00

lub po polsku a nie po krakowsku mówiąc: wietrznym mieście.

chyba mój organizm przestawił się na amen na tryb wstawania wczesnego, roboczego i nie odróżnia już łikendów. dziś sam z siebie obudziłem się przed 8, powierciłem się, poprzewracałem z boku na bok. wystawiłem jedną nogę spod kołdry na świat, potem ją schowałem. to samo uczyniłem z nogą drugą. niczego innego nie wystawiałem. finalnie jednak wstać postanowiłem ogarnąć się etc, wszak skoro spać się nie chce to po co gnić w łóżku. samemu.

tuż po 10, w kilka minut po otwarciu, byłem już w budzącej się do życia galerii. w pół godziny obleciałem wszystkie interesujące sklepy, nic w nich nie znajdując prócz zaspanych sprzedawców. też żadnego ładnego nie wypatrzyłem, nawet mego ulubionego pana w spf.

zastanawiam się czy osoby o rozmiarze xxl w ogóle nie kupują ubrań. zawsze tyle rzeczy w tych rozmiarach zostaje na wieszakach. przewalając bokserki, na ze 20 par, chyba tylko 4 były w innych rozmiarach. i to by najmniej w żadnym mi odpowiadającym...

na pocieszenie udałem się na poranną kawę z Lakmusowym do lokalu z widokiem na miasto nieco z góry.

a wiatr nadal wieje, oby przywiał trochę choć wiosny.

[...]

(611). czyli taki porządny chłopiec.

2012-02-24T21:22:00.000+01:00

a tu taka wpadka.

mowa oczywiście o niewinnym jak zawsze zakusiu. to o łagodnym spojrzeniu chłopięcie wszak nie może mieć myśli kosmatych, ani czynów takowych tym bardziej. skąd zatem w jego kieszeni znalazł się kondom? czy wie jak go używać? a może to czysty przypadek. taką mam nadzieję i wierzyć w to nie przestaję. takie rzeczy...

kondomy w ogóle bardzo dziwna rzecz. w rossmannach, niczym produkty pierwszej potrzeby - a może ostatniej - tuż przy kasach w kolorowych rządkach na półkach stoją. ot by przypadkiem wylądować w koszyku. każdy przypomina sobie o nich mimochodem, niby w ostatniej chwili dokłada do swoich zakupów, podczas gdy w rzeczywistości tylko po nie przyszedł, a inne rzeczy kupuje przy okazji.

pudełeczka kolorowe skrywają zawartość różną. różnej długości i średnicy. każdy ma swoje ulubione najlepiej leżące. prążki i inne wzorki cudaczne. ciekawe kto wierzy w ich odczuwalne efekty. (chyba że te wyczuwalne są tylko przez kobiety, a my mamy dupy zbyt nieczułe...). i smaki różne i świecące końcówki wskazujące drogę. cuda cuda. choć jak wieść gminna niesie lepszy od nich stały partner i możliwość odczuwania ciała w ciele. nierozgraniczonych żadnym lateksem. ciąża wszak nam nie grozi. (choć kto to na dobrą sprawę wie).

ładni chłopcy w tym batumi! (niektórzy).

[...]

(610). czyli kolejowe spostrzeżenia.

2012-02-22T17:25:00.000+01:00

okiem mym poczynione.

wracałem w miniony łikend do krk pociągiem, którym jeździć nie powinienem z powodu niestosowności ceny biletu, a którym z konieczności oraz braku czasu podróżuję jednak. tym razem bilet kupiłem i rezerwacji dokonałem dzień przed wyjazdem a nie jak to zwykle czyniłem tuż przed wyruszeniem w podróż. być może właśnie to przyczyniło się do tego, iż wylądowałem w wagonie podczepionym do składu przed deutsche bahn a nie pkp intercity. okazało się to podwójnym co najmniej błogosławieństwem. po pierwsze z powodu cudowności siedzeń, idealnego ich dopasowanie do mej sylwetki, większej ilości miejsca na nogi oraz praktyczniej zaprojektowanych stoliczków, które po rozłożeniu nie opierają się jednak na kolanach ograniczając w ten sposób możliwości przyjęcia wygodnej pozycji. po drugie z pasażerowie byli ładniejsi niż ci, których zwykłem oglądać w polskiej części składu. od chłopców ślicznych aż się roiło. w dodatku wstawali, siadali, gdzieś sięgali, a że spodnie nosili ciut luźniejsze lub biodrówki, to i co nieco mi pokazali :D co wprawnym okiem jak zawsze dojrzeć musiałem :D. twarze w sumie też całkiem przyjemne, momentami nie wiedziałem za którym się oglądać lub któremu przypatrywać. a miałem wszak spędzić podróż spokojnie zaczytany, zgłębiając przygody szelmowskie pewnej niegrzecznej dziewczynki.

coś mi się podróży i wycieczek do niemieckojęzycznych krajów zachciało. a wiedeń tak blisko!

[...]

(609). czyli wszystko na raz.

2012-02-21T18:25:00.002+01:00

a ja tylko jeden...

zaczął się nowy tydzień pełen atrakcji. kancelaria jak co dzień to akurat żadne novum. teraz jednak czas w niej spędzany muszę dzielić z obowiązkowymi praktykami w sądzie, które polegają na niczym moim skromnym zdaniem. niczym poza stratą czasu. może to się zmieni, ale póki co jakoś wątpię.

na przed 9 tamże, do czasu póki nie puszczą. potem pewien czas w kancelarii, w której jednak prac nie ubywa, same sprawy się nie załatwiają, koperty zaczynają się piętrzyć, a żółtych samoprzylepnych karteczek przypominających o sprawach ważnych porozklejanych po blacie biurka przybywa.

do tego jednak wypada także prowadzić - choć siłą rzeczy ograniczone - życie prywatne, towarzyskie. jak zwał, tak zwał, jest ono w stanie agonalnym.

każde spotkanie po pracy oznacza powrót do domu po 8. sił brak na cokolwiek, szczególnie że wychodzę z niego zwykle koło 8, ale rano. wczoraj widziałem się z pmq, jutro się widzę z [uwaga nowa postać!] Chemikiem Młodym, pojutrze mam zajęcia, dziś... dziś miałem się widzieć z Lakmusowym, ale się nie widzę, gdyż dopadło mnie nieuleczalne w ciągu całego dnia przeziębienie. cóż spotkanie przesunie się o tydzień. może to i lepiej, dzięki temu ciut żywszy będę.

w kolejce do wejścia do mego kalendarza spotkać czeka kilka osób. o mojej braku bytności na gg i zaległościach mejlowych nie wspomnę... niech ktoś przedłuży tydzień, dobę. cokolwiek. albo da mi więcej sił.

[...]

(608). czyli skomórkowana babcia.

2012-02-18T20:52:00.000+01:00

moja oczywiście.

rocznik 38. telefon komórkowy, z racji kończącej się umowy, właśnie ma 5 z rzędu. czyli skomórkowana jest już ponad dekadę. z całkiem pozytywnymi efektami. dzwoni, pisze, nawet używa emotek, teraz uczyła się robić zdjęcia :D.

a samo poszukiwanie nowego modelu było nie lada wyzwaniem. kryteria do spełnienia niby proste: długo trzymająca bateria, wyraźny wyświetlacz oraz niemałe klawisze na klawiaturze. skończyło się tradycyjnie jakąś nokią, bo obsługuje ją już w miarę intuicyjnie i nie wymaga zbyt wielu wskazówek.

jednak po podaniu wyżej wspomnianych kryteriów pani w salonie, ta zaproponowała mej babci telefon dla seniora. posiadał on jako gadżet aż latarkę i czerwony przycisk emergency, po którego wciśnięciu można połączyć się ze 112. i wyglądał jak pilot do przedpotopowego telewizora. oburzona taką sugestią ze strony sprzedawcy babcia szybko wytłumaczyła, że jednak to nie o to jej chodzi.

i pączki dziś był. zniknęły razdwa. ciąża ma po nich wciąż jednak jest widoczna. eh.

[...]

(607). czyli pączkowanie.

2012-02-16T22:11:00.000+01:00

dziś odbyło się tylko w formie wstępnej.

oficjalne obchodzenie tłustego czwartku przesunąłem na sobotę :D. niby zjadłem dziś 3 pączki. 2 smaczne kupiłem sam sobie w mej ulubionej piekarnio-cukierni [miałem ochotę na swe przepyszne rogale półfrancuskie z czekoladą na drugie śniadanie, a ku memu zdziwieniu półki uginały się od pączków, co brutalnie uświadomiło mi co to za dzień dziś mamy. eh]. i ten trzeci niesmaczny, kancelariowy. gniotek taki w sumie.

w sobotę za to szykuje się przecudowne obżarstwo. skończy się liczenie kalorii [na te kilka chwil przynajmniej]. babcia zapowiedziała że usmaży 44 pączki. z tego pewnie z 10 zjem ja, reszta do podziału ;). pyszne domowe, na nieśmierdzącym tłuszczu, z prawdziwą, ręcznie ucieraną konfiturą z róży, posypane pudrem, cudownie mięsiste i w oka mgnieniu znikające. nie mogę się już doczekać! do tego pewnie ja stworzę jakiś pyszny obiad. więc oh i ah bardzo będzie!

dziś oficjalnie zakończyłem sesję. ostanie ustne starcie z panią doktor od pewnego nudnego fakultetu zakończone sukcesem. bardzo dobrym sukcesem. i gdyby nie drobne potknięcie [albo wredna forma] przy pierwszym egzaminie to by było po całej sesji 5.0 a tak to tylko 4.86. oh zapłaczę się. tym bardziej, więcej i obficiej, że już do niczego mi te oceny nie są potrzebne.

zatem jak łatwo się domyślić jutro udaję się na Koniec Świata.

[...]

(606). czyli bałwanek.

2012-02-15T18:19:00.000+01:00

tu i tam.

same bałwanki wokół w sumie.

ledwo człek biedny wyjdzie z ciepła na dwór/pole/zewnątrz, jeszcze nie przygotowany jest on na zmianę warunków, jeszcze nie gotowy na zaskoczenia, jeszcze gdzieś wewnątrz tam jest mu ciepło, a tu mu śnieg prosto w twarz. prosto we wszystko. a czasem nawet od tyłu. przejdzie taki człowiek kilka metrów, kilkadziesiąt metrów, czy nie daj boże ciut więcej i bialutki z każdej strony. i wciska się to białe to-to wszędzie. i nie sposób się opędzić. i nóżki się rozjeżdżają a oczy nic nie widzą. parasole nie pomagają. nic nie pomaga. odwilż pomoże i wiosna.

czekam niecierpliwie.

i chodzą tak po świecie same bałwanki białe. brrr!

[...]

(605). czyli dziwne telefony.

2012-02-14T19:12:00.002+01:00

odbieram oczywiście zawsze ja.

dziś na zakończenie rozmowy telefonicznej, pewna pani (jak się potem okazało po 60), życzyła mi udanych walentynek. podziękowałem i roztropnie powiedziałem: wzajemnie. ciekawe co sobie o mnie pomyślała.

potem pewien pan się żalił, że jego - była już - teściowa go odwiedza wtedy gdy przychodzą do niego znajome i wyzywa je od dziwek. straszności.

dziś dzień jaki jest każdy wie, zatem i dziwne telefony dziwić nie powinny.

sobie życzę cierpliwości, zakochanym miłości, a szukającym wytrwałości. więcej życzeń nie będzie. nie lubię tego dnia i nie do końca widzę powody do specjalnego świętowania.

***

a wczoraj widziałem się z Lakmusowym. oczywiście się spóźniłem, bo tuż przed wyjściem mym z kancelarii milion ważnych spraw na teraz się pojawić musiało. zawsze tak jest! na szczęście i on miał opóźnienia. więc finalnie to jednak ja oczekiwałem niecierpliwie. wszak czekać nie cierpię.

kolejne spotkanie pewnie niebawem ;].

[podrzucone przez Spencera]

dotyczącą pokręconych historii z chłopcami, spotkaniami i umawianiem się przez internet, notkę Karema polecam. na marginesie wypada dodać, iż mnie ów dziś całował. co prawda wirtualnie, ale chyba też się liczy? zwłaszcza w taki dzień jak dziś :P

[...]

(604). czyli najbardziej urocza randka świata.

2012-02-12T19:17:00.000+01:00

wg pewnej osoby znanej mi bliżej.

w dodatku z moim udziałem. to tak, by zabawniej było ;).

kilka lat temu, pewnie tak ze cztery, porą jesienną, ale jeszcze ciepłą rzecz się działa. spotykaliśmy się od całych kilku dni, ale była to jedna z tych znajomości szybko się toczących, spontanicznych i dziejących się ot sama z siebie. liście nabierały już barw, pachniało dymem i lekko gnijącymi owocami (didaskalia: ogródki działkowe były niedaleko). spotkać się mieliśmy tylko na kilka chwil, pewnie jakieś kolokwium nade mną wisiało. po kawie jednak udaliśmy się tramwajem na pętlę a następnie wspinać zaczęliśmy się na kopiec kościuszki, którego oczywiście nie osiągnęliśmy. zasiedliśmy na ławeczce z widokiem by podziwiać miasto z góry i zachodzące nad min słońce. rozmowa toczyła się leniwym rytmem. z przerwami, by móc posłuchać odgłosów świata. powoli zmierzchało. rozmowy stawały się przerywane coraz dłuższymi pauzami przeznaczonymi na wpatrywanie sobie w oczy (co siedzenie naprzeciw siebie po turecku wielce nam ułatwiało). wciąż onieśmieleni sobą woleliśmy jednak udawać, że nie wiemy do czego to zerkanie i przypadkowe muśnięcia dłoni zmierzać mają. robiło się coraz ciemniej i zimniej. choć wciąż temperatura była bardzo przyjemna. tramwaje już dawno przestały jeździć. czas było powoli się zczłapywać ze spokojnej krainy. jednak zanim wróciliśmy niewinna aura spotkania, spotkaniem warg przełamana została.

później działy się różne rzeczy między nami.

dobrze, że to już za nami - powiedział, gdy pewien czas temu o tym wspominaliśmy sobie. cieszę się że Cię mam. i ja się cieszę. tak jak z - pozornego chyba jednak - uporządkowania wszystkiego między nami.

***

i żeby nie było, już taki romantyczny nie jestem. wyrosłem trochę. co nie oznacza bynajmniej, że czasem się nie cofam dość chętnie by podobne rzeczy wciąż czynić. jednak w sposób bardziej zaplanowany i uporządkowany. a może się nie da jednak wszystkiego przewidzieć, zapisać, zaplanować. i pewne rzeczy wychodzą same w praniu. czy tego chcemy czy nie. tylko się trzeba odważyć i przestać myśleć i analizować.

a jutro spotkanie nr 4. wciąż z tą samą osobą. zadziwiające.

[...]

(603). czyli świat się kończy!

2012-02-11T18:48:00.000+01:00

McQueen zaspał na spotkanie ze mną!

akurat jak już miałem na autobus wychodzić zadzwonił ze straszną nowiną, że mu się zaspało i nie zdąży być punktualnie. głos zaspany usłyszałem, więc to prawdziwa tragedia być musiała. stwierdziłem, że niech mu będzie i dałem dodatkowe pół godziny czasu na doprowadzenie się do ładu, a sam udałem się załatwiać różne sprawunki.

muszę także dokonać sprostowania treści posta poprzedniego. jednak z PMQ nie plotkujemy. rozmawiamy o życiu. kilku ciekawych rzeczy się dowiedziałem. także tego, że jednak to co mówię, to nie jest grochem o ścianę i do puszczy wołanie i trafia jednak :D. radość ma bez granic. znowu krzywię komuś psychikę na swą modłę ;).

świat się miał też kończyć z innych powodów, ale już zapomniałem jakich.

i niech ktoś za nie pójdzie na zakupy, bo market duży daleko a mi się nosić nie chce :D

[...]

(602). czyli numerek szybki i przypadkowy.

2012-02-10T20:50:00.000+01:00

i to nie jeden.

na chybił - trafił. 3 razy po 6 numerków. i jeszcze walentynkowa zdrapka. wszak jakoś trzeba znalezioną dychę spożytkować było. postanowiłem więc nieco pomóc szczęściu i podrażnić się z losem ślepym. mimo czynionych z nudów planów co by było gdyby, planów które i losowi do gustu by pewnie przypadły ;), tym razem szczęście pisane mi nie było. w sumie to się nie dziwię. po zakupieniu kuponu wsunąłem go od razu do kalendarza, nie spoglądając nawet na wytypowane przez komputer cyferki. zobaczyłem je pierwszy raz dopiero gdy porównywałem je z tymi wylosowanymi. całe dwie się zgadzały. szaleństwo. następnym razem spróbuję za kradzione :D.

ale może kto nie ma szczęścia w grach losowych, ten ma szczęście w miłości? a może nieszczęścia chodzą param i tu też nie jest mi szczęście pisane :P

po dzisiejszym późnopopołudniowym egzaminie w końcu jakoś dobrnąłem do łikendu. oczywiście bardzo leniwego i bez głębszych planów. jutro tylko szkolenie dotyczące informacji niejawnych, potem nauka powolna do kolejnego, czwartkowego egzaminu. żyć nie umierać. z przyjemniejszych aspektów wybieram się na kawę z McQueenem. a to, jak wiadomo, oznacza tylko jedno - plotki.

i niech już przyjdzie wiosna. mam zdecydowanie dość ciaparygi na ulicach!

[...]

(601). czyli zestaw awaryjny.

2012-02-08T13:37:00.000+01:00

warto mieć. i to nie jeden.

[za podesłanie zdjęcia dziękuję Yomosie ;*]

bo gdy zbyt dobrze leży się o poranku w łóżku i przesuwa raz po raz kolejny dzwoniący budzik w stan drzemki, a potem spostrzega z przerażeniem, że za pół godziny powinno się już być w autobusie, otwiera się szafę i ubiera na siebie, to co się pod rękę nawinie.

dziś był ten straszny poranek. gdy mnie moja kochana kołdra na mróz wypuścić nie chciała. w końcu się wygrzebałem, snułem w stanie wielkiego zaspania po mieszkaniu. bez celu, ładu i składu. a robiło się coraz później. kawa, potem jeszcze Keram na gg mi przeszkadzał, a potem jeszcze jedna piosenka do posłuchania na dobry dzień i jeszcze jedna, by się w nastrój wprawić.

aż wreszcie otworzyłem szafę. i patrzę. zestaw niebieski (mój ulubiony) był w poniedziałek, szary wczoraj, eh. więc padło na fioletowy, bo ciemnoszaro z koszulą w kratę niebieską jakoś mi się nie spodobał. dziś jestem więc śliwką. i całkiem mi z tym dobrze i ciepło.

w międzyczasie na straty spisałem swój autobus o tradycyjnej porze i wybrałem się na następny. i jak się okazało, był to całkiem dobry wybór, gdyż na ziemi koło mego ulubionego miejsca, leżało 10 zł. potraktujmy to jako dobry znak na nadchodzący dzień. może się wreszcie rozbudzę i nie będę przysypiał. choć będzie to trudne, bo w pracy kawa się skończyła :(.

wczorajsze kino z marilyn i Lakmusowym było nad wyraz przyjemne. i z racji oglądanego obrazy, pełnego świetnych ujęć i z racji całkiem bardzo przyjemnego towarzystwa. co do filmu - jednak oryginalna marilyn miała dużo więcej ciała i wdzięku z tego płynącego, niż grająca ją michelle williams, ale i tak oh i ah. i polecam wizytę w kinie. koniecznie w dobrym towarzystwie ;).

[...]

(600) czyli kolejna setka.

2012-02-06T19:03:00.000+01:00

przede mną.

miał być ten post o czym innym, ale oczywiście nie mam czasu na tworzenie żadnych pogłębionych treści, planuję pozostać w swej skrybiarsko-pamiętnikarskiej formie.

łkend minął naukowo, dziś zwieńczony został egzaminem, który ani mnie uradował, ani zasmucił. ta cała sesja w ogóle średnio mnie jakoś wzrusza i obchodzi. i mało mi na rękę też jest. w sumie to chętnie etap studiowania zostawiłbym jednak za sobą i zajął na 100 albo choć 90% aktywnościami poważniejszymi i okołozawodowymi. aż się sobie dziwię, że takie poglądy wygłaszam, bo dotychczas marzyło mi się być wiecznym studentem ;)

kolejny egzamin w piątek, potem za półtora tygodnia. porozkładałem je jak tylko się da, w sumie sesja zajmuje mi ponad miesiąc, ale dzięki temu nie zarywam nocy i udaje mi się pogodzić wszystko jakoś. w miarę tak, bo już ambicji na śliczne oceny nie mam. bo w sumie do czego mi one.
i po tygodniowej ponad nieobecności wróciła moja współlokatorka. i się skończy latanie w samych bokserkach. albo i bez ;).

a jutro się wybieram do kina. na film o marilyn m. z Lakmusowym.

[...]

(599a). czyli taki numer.

2012-02-03T23:35:00.000+01:00

bo czemu by nie.

ale też dlatego, że jeden numerek pominąłem po drodze, a gdy się zorientowałem, okazało się, że zbyt wiele postów musiałbym edytować by numerki im zmienić. a jak wiadomo jestem leniwy. by statystyce było zadość zatem, prowadziłem ów konstrukcję z literką 'a'. w sumie jest ona także przydatna z innego powodu - odwleka w czasie post numer 600, w którym nie wiem za bardzo co napisać, albo nie wiem jak napisać, albo nie wiem czy napisać. ale to w kolejnej notce dopiero. (chyba że pojawi się '599b' ;)).

miał wczoraj urodziny 3D. urodzinowo naskrobałem mu ślicznego sms długaśnego. powinienem pewnie zadzwonić, ale wiem, że wtedy by się skończyło na wszystkiego najlepszego. nie umiem rozmawiać przez telefon. nie umiem rozmawiać przez telefon z nim. potem się okazało, że on ze mną też nie umie. i że jestem jedyną osobą, z którą ma problem z rozmowami o uczuciach. i to działa w drugą stronę też. choć ja w ogóle o tym rozmawiać nie umiem. albo przynajmniej nie lubię.

i w końcu dostałem swą upragnioną legitymację. już mogę się legitymować członkostwem w organizacji. jupi-jupi!

minus 21 rano. syberia.

[...]

(599). czyli spis cudów dla których chcę żyć.

2012-02-02T21:02:00.001+01:00

i ta żaba w trawie, oby się dziwić mimo wszystko nie przestała.

[...]

(598). czyli integracja.

2012-02-01T19:56:00.000+01:00

tu następuje [pusty śmiech].

jutro po zabawie w siedzenie za biurkiem i pisanie mądrych rzeczy, po zajęciach arcyciekawych, czyli jakoś po 19, a przed 20 czeka mnie wyjście na spotkanie integracyjne mojej aplikacyjnej grupy. wprost nie mogę się doczekać. póki co nie widziałem ani jednej ciekawej twarzy. wszak trudno ciekawą twarz dostrzec jeśli na 60kilka osób w grupie 2/3 to dziewczyny, 25 % to chłopcy brzydcy, głupi, zajęci albo w jakikolwiek inny sposób wybrakowani, do tego doliczmy mnie i zostaje może 3-4 którzy mogliby być fajni. pewnie ich nie poznam i tak. wszak jestem aspołeczny i rozmawiać i poznawać ludzi nie lubię. ale może się przemogę i ruszę na to wspaniałe spotkanie. w sumie nie tyle, że wypada, ale powinno się pójść. oj jak mi się nie chce. a potem jeszcze polować na autobus do domu. w mrozie oczywiście.

a na mrozie to ja się swoje dziś nastałem już. autobus odjechał mi sprzed nosa, a kolejny był aż za 12 minut. było to 12 minut spędzone na 15 stopniowym mrozie przy wietrze okrutnie wiejącym i odczuwalną temperaturę obniżającym o pierdylion stopni. na pocieszenie przed wizytą w (ciepłym) sądzie (w którym miałem do załatwienia same ważne sprawy), kupiłem sobie pyszne zapiekane w cieście jabłko. tyle dobrego dla ust, języka, przełyku i żołądka. do tego lukrowane to to było i z cynamonem. oh i ah!

na koniec kilka mądrych słów od marii czubaszek oraz felieton prof. środy.

[...]

(597). czyli w zalataniu.

2012-01-31T20:01:00.000+01:00

potwornym i okrutnym.

wstaje człowiek rano, nie wie jaki dzień tygodnia. grunt że algorytm poranka ten sam za każdym razem. kawa, jogurt, myjemy, ubieramy i wychodzimy. na ten sam autobus, by spotkać te same twarze co zawsze. niektóre całkiem ładne, aż miło się zawiesić i zapatrzeć. i czas płynie i ani się obejrzę i już kolejny tydzień zlatuje i znów jest łikend. za krótki jak zawsze.

dziś miałem za dzień pełen rozrywek i atrakcji. mianowicie egzamin. trzeci w tej sesji, od teraz już górki, bo tylko trzy przede mną. ale już nie będzie tak prosto jak do tej pory. już nie czeka mnie żaden do pisania z notatkami, ani żaden, którego pytania poda uprzednio prowadzący wykład. teraz czeka mnie ciężka praca ;). ale to jeszcze trochę czasu mamy do 6, do 10 i do 16.

i nawet tego mojego całego zabiegania kalendarz nie pomaga ogarnąć, bo wszystko się miesza, zlewa, bo zapominam z tego zalatania do niego spoglądać.

kto mnie dziś przytuli?

a pan prawnik doczeka się i blogowej nazwy. od dziś zwany będzie Lakmusowym. a korespondencja z nim 'w toku'.

[...]

(596). czyli spodnie.

2012-01-30T18:57:00.003+01:00

i inne takie trudne do wybrania rzeczy.

ile to razy zdarza się nam widzieć na kimś jakąś cudowną parę czy to spodni czy to butów, czy egzemplarz czegokolwiek innego. ile razy zdarza się nam w tym czymś zakochać i tego pożądać wielce. jest tylko szkopuł pewien, nie znamy ani marki ani tym bardziej modelu. krążymy więc po omacku po galeriach, sklepach, rozglądamy się dzielnie, pytamy, marudzimy, byleby tylko upolować wymarzony okaz.

marzą nam się spodnie (mi się właśnie marzą), cudownie zwężane, z lekko oryginalnym szwem, biodrówki koloru dżinsowoniebieskiego. i znajdujemy cudowne. zauraczamy się nimi i w garści je dzierżąc pędzimy do kasy. troszkę odbiegają jednak od naszego ideału. kolor szarawy, szew jak wszędzie, ale mają za to cudownie wszyte kieszenie. prawie tak świetne jak te, które nam od dawna po głowie chodzą. płacimy.

po powrocie do domu wyjmujemy z torby, oglądamy przymierzamy. okazuje się, że jednak nie pasują do koncepcji zestawu ciuchów, który byłby taki cudowny z tymi niebieskimi spodniami. w sumie to i te kieszenie to tylko powiększają pośladki. a nie o to chodziło. z lekkim skonsternowaniem przeglądamy się w lustrze, zdejmujemy je z siebie i odkładamy do torby. i rozpoczynamy nerwowe poszukiwania paragonu, czy jednak nie zaginął, czy nie wywiał go wiatr. wszak jest 30 dni na ich zwrot. ufff. jest!

szkoda tylko, że nie zawsze, nie każdy produkt możemy oddać. te najbliższe ciało zwrotowi ani wymianie nie podlegają. warto podejmować roztropne i przemyślane decyzje i pokusy i wszelkie przejawy spontaniczności schładzać. bo po co potem marnować czas na zwracanie lub zapychać sobie szafę produktami niepotrzebnymi.
ale czasem też zdarza się, że te najbardziej przypadkowe i mało przemyślane zakupy prowadzą do nabycia rzeczy, z którą potem jest nam trudno się rozstać i którą nosimy z największą radością. mimo swego początkowe sceptycyzmu wyrażanego jeszcze w sklepie, a czasem i przez pewien czas w domu.
i weź tu bądź zakupowo mądry!

i byle do piątku. i byle do wiosny!

[...]

(595). czyli 'widziałem Cię!'.

2012-01-29T16:43:00.000+01:00

czy ty mnie też?

to chyba mój ulubiony dział na gejowie, gdzie ogłaszają się wszyscy, którzy dostrzegają tajemnicze znaki, które znakami nie są, albo Ci którym się wydaje, że coś widzieli, a nie widzieli, a także inni mistrzowie nadinterpretacji. wszak zwykle rzucamy spojrzeniami na lewo i prawo, szczególnie gdy napotykamy na chłopców ładnych. to i się zerka chętnie raz po raz, ot będąc żądnym wrażeń wzrokowych. i tego by ładny obrazem w głowie jak najdłużej nam pozostał. a i tak z niej umyka, gdy tylko kolejny obiekt znajdziemy.

autobusowe miłości, w które wpatrujemy się podczas podróży, panowie sprzedawcy w sklepach, którym marudzimy, prosimy o porady i lekko ich kokietujemy, chłopcy mijani na chodniku lub w drzwiach, stojący z nami w kolejce, których obdarzamy przydługimi spojrzeniami, za którymi się obracamy tylko po to by sprawdzić, czy i oni się obrócili.

ciekawe czy ktoś to czyta, a jeśli czyta, czy naprawdę się tacy ludzie spotykają. oto kilka próbek ;)

Przytrzymałem Ci przed chwilą drzwi od klatki przystojny blondynie:) Moze mieszkasz w tym bloku i może tu zagladasz??:) Niosłeś Fante albo cos takiego:)

Jechaliśmy dziś po 14stej w 501 kierunek N.Huta - stałeś na środku w przegubie autobusu, ja siedziałem na wprost Ciebie.Zerkaliśmy na siebie po kilka razy.Wysiadłem, a Ty pojechałeś dalej.Chłopaku z czarnym plecakiem w ręku i w czarnej kurtce chciałbym Cie poznać :)

Siema.Wczoraj ok. godziny 18.30 w Lewiatanie na [tu nazwa ulicy] przepuściłem Cię w kolejce do kasy. "Masz tylko chleb? To wskakuj".Zajebisty ziomek jesteś :) Chcesz się poznać?

Dzisiaj widziałem Cię na przystanku pod AGH przy fontannie około 12:30. Ty niewysoki, miałeś pudełko podpisane avon. Podszedłem żeby na Ciebie popatrzyć. [bosh, jak w zoo] Może się spotkamy?

Czy to spojrzenie w tramwaju nr 20 gdy wysiadałem na Lubiczu coś oznacza? Jeśli tak zapraszam na piwko:)

czesc-dzisiaj ok 15 w kantorze, chcialem dolary, wyszedlem, nasz wzrok sie spotkal...

Dzisiaj, straszny tłok w 194 w strone ruczaju, po 18 tej, ja musiałem stać w rozkroku przy drzwiach, stałem ciągle obok Ciebie bo nie było się gdzie ruszyć, spoglądałeś często na mnie. Ty w zimowej czapce na głowie [a to ci znak rozpoznawczy!].... kojarzysz jeśli tak i masz ochote na kawe?

Obdydwaj czekaliśmy dzisiaj na rynku w Krakowie około 19.00 - chyba nie na siebie ?ty byłeś wczesiej z koleżanką następnie wróciłeś i zagadaleś domnie ja odpowiedzałem, że raczej czekam na kogoś innego etc i że inaczej wygladałeś - to był śmieszne może umówimy sie tym razem ze sobą???

Znów Cię dziś spotkałem - ty wysoki, czarne spodnie dresowe, błękitna kurtka sportowa. Może chciałbyś się poznać?

W nocy z poniedziałku na wtorek około 0:30 schodziłeś z jakimś gościem w dół schodami w MC na Szewskiej. Zwykle pracujesz na kasie, ale wczoraj wydawało się jakbyś był kimś wyżej ;). Jeśli to czytasz napisz proszę :D [a ja wiem co to za pan jest :D]

Witaj przystojny piekarzu obsługiwałeś mnie dzisiaj koło 22. Ja wysoki miś w gajerku

rozmieniłem Ci dzisiaj 100 zł po 50. [moje ulubione]

Hej, czekaliśmy dziś do tego samego lekarza około godziny 10:00, na Armii Krajowej... Miałes skórzaną torbę, wchodziłeś po mnie... Fajny jesteś, w odpowiedzi napisz do jakiego lekarza czekaliśmy... [tajne odezwy jak w konspiracji]

We środę w pewnym barze wegetariańskim przyglądałeś mi się i znacząco uśmiechałeś.

Dzisiaj w gabinecie na Wrocławskiej przeprowadzałeś u mnie zabieg chirurgii stomatologicznej. Masz piękne oczy :) Byłeś tak delikatny. Te ciągłe muśnięcia mojej wargi z uśmiechem i pod hasłem "Sprawdzam czy działa znieczulenie :)" miały coś znaczyć :) ? Wykonany przez Twoje dłonie zabieg był naprawdę przyjemnością. Jeśli to czytasz odezwij się. Chcę się jakoś zrekompensować :). [ciekawe w jaki sposób :D]

Widzieliśmy się dzisiaj w Lidlu przy stoisku z mrożonkami. Ja z kaskiem w ręku. Nie miałem odwagi zagadać :(

czerwony plecak który zmierzał wczoraj na dworzec o 18 , oglądał się na mnie ? [ja bym się z plecakiem nie chciał spotkać, ale co kto lubi...]

dzis na silce gadalismy troche ale jest tam gorąco no nie? jak to czytasz daj jakis znak.

a może też powinienem zacząć takie przesłodkie anonse produkować :>

a dziś mam pijama's day. wciąż się w bokserkach szwędam. mimo że już po obiedziem dawno. czasem dobrze jest się tak pobyczyć. a od jutra znowu wesołe przygody za biurkiem mnie czekają. (szkoda, że nie pod).

[...]

(594). czyli karnawałowa prywatka.

2012-01-29T09:39:00.000+01:00

co powiecie na taką mieszankę hitów wszelakich?

+ zostałem fanem cudownych reniferowych rogów na głowę nakładanych, różowo-różowych ust i wszelkich scen na białym tle.

[...]

(593). czyli spotkania.

2012-01-28T19:12:00.001+01:00

przypadkowe i mniej.

mniej przypadkowe odbyło się dziś. na mrozie. prawie, że w samo południe. z ów adeptem prawniczych sztuk. potem czym prędzej na kawie skryć się trzeba było. pogoda okrutna. a będzie jeszcze gorzej. do minus 20 jak wieszczą prognozy. ja chce pod kołdrę. z kimś ciepłym ;).

zimowa pora wymaga wzmożonej dawki kalorii dla organizmu, by miał się czym ogrzać. skoro nie ma innego źródła ciepła niż centralne i termoforek, a na polu/dworze/zewnątrz mróz trzyma jemy tłusto. sos na kremówce z serem pleśniowoniebieskim (800kcal) do tego makaron, brokuł, kurczak. jedna porcja bombowa. z 1200 kcal pewnie najmniej. na zdrowie. rośniemy.

dziwne, że gdy gotuję tylko dla siebie mam zawsze problem z ocenieniem ilości potrzebnych mi produktów. niby biorę tylko trochę makaronu, trochę kurczaka, a powstaje potem kooooopa jedzenia. chyba czas najwyższy znaleźć jakiś pyszczek do karmienia. inaczej jeszcze nie daj bóg utyję. (albo trzeba garnki na mniejsze zmienić).

przypadkowo za to nadziałem się w tym tygodniu dwukrotnie na Doktora NN. akurat gdy już płytę odzyskałem od niego, wpadłem na niego w kanciapie doktorów, gdy poszukiwałem innej pani doktor; a potem gdy frunąłem na szkolenie bhp. i nie były to bynajmniej prowokowane przypadki.

w sumie ta notka miała być o czy innym. ale to może następna będzie :D.

[...]

(592). czyli a śnieg skrzypi pod nogami.

2012-01-27T18:42:00.001+01:00

innymi słowy zima przyszła.

tylko po co. tego nie wie chyba nikt. owszem biało, ładnie. ładnie, ale tylko gdy podziwia się ten widok zza okna, siedząc w cieple. bo gdy trzeba swe zwłoki ruszyć na trzynastostopniowy mróz już się nie robi wcale przyjemnie. a wręcz przeciwnie. jedyne co pociesza przy szybkim marszu pozwalającym się lekko rozgrzać i nie dać się mrozowi, to właśnie śnieg pod butami wesoło skrzypiący.

niektórzy jednak zimy się nie boją. np rdzenna ludność mego osiedla. chłopcy morowi, krótko obcięci i zakapturzeni. ubierają sobie dżinsy, adiki oraz skarpetki typu stopki. potem mogą rzucić w tramwaju do drugiego sobie podobnego: nogawę podniosłem to mi po pięcie przypiździło, bo kurwa stopki mam. (i tu powinna się wzmóc czujność pewnego bloggera i posypać się powinny pytanie a jakie to stopki i jakie stopy ;-)).

miałem sobie zrobić jutro kolejową wycieczkę wokół krakowa, ale nie chce mi się wstawać o porze wczesnej a i mróz odstrasza, więc może za tydzień ;).

(591). czyli różowy sweterek?!

2012-01-26T14:32:00.000+01:00

dla mnie?!

nawiedziłem przedwczoraj przypadkiem galerię. ot udało mi się wcześniej wyjść zza mego wielkiego biurka, a że galeria tuż tuż, to podjąłem jedną z niewielu spontanicznych a ważkich decyzji - na zakupy! całość oczywiście udało mi się oblecieć w pół godziny. zwykle nic nie kupuję, bo nic mi się - oczywiście - nie podoba. tym razem było inaczej. trochę się do poszukiwań wytężonych zmusiłem w sumie, wszak to miał być zaległy gwiazdkowy prezent. ważne, że skutecznie.

krążąc tak sobie wylądowałem w spf. oglądam sweterki rzeczone, cała gama kolorów, a że szukałem ciemniejszych do przymierzalni porwałem ciemnoszary. ot by zbadać czy s czy m. o dziwo s było nawet luźne, więc drugiego nawet nie mierzyłem. gdy oddawałem niepotrzebny sweterek przemiłemu panu, by go odłożył na półkę, zasugerował mi ów, że jest promocja i drugi sweterek okazyjnie, bla bla bla. stałem więc jak to ciele przy regaliku pełnym malowanych sweterków i się gapiłem. a pan doradzać próbował. pierwsze co zasugerował to był kolor różowy, i to pytanie 'a możę teeen?', i ten nadgarstek wygięty wskazujący na ten kolor. (ciekawe czy to było badanie mej orientacji, czy może aż tak spedalenie wyglądałem, że stwierdził, że tylko róże noszę. już mu miałem powiedzieć, że tak kolorową to tylko bieliznę noszę, a inne elementy garderoby raczej kolorów spokojnych, ale się powstrzymałem. chyba niestety). w końcu stanęło na śliwkowym, gdyż też był mało intensywny w barwie. w sumie 2 sweterki w cenie jednego. mama się cieszy, ja się cieszę. wszyscy się cieszą. szkoda tylko, że pana ze sklepu na żadnym portalu nie mogę znaleźć ;].

znalazł mnie za to i zaczepił na kumpello sprzedawca z innego sklepu w tejże galerii. ale to akurat nie mój typ, więc przykro mi :P.

oczywiście pada śnieg, a ja nie wziąłem parasola ;/.

[...]

(590). czyli egzamin - radość bez granic.

2012-01-25T20:34:00.000+01:00

naprawdę.

brzmieć to może dziwnie, ale cóż - jednak! i kto by nie chciał. mając do wyboru test czy opisówki co byście wybrali? test pewnie, ja też. ale jeśli przy opisówkach, mimo że przekrojowe, można korzystać z notatek, to wybór już nie staje się taki oczywisty. padło na opisówki, tak kolektywnie dzieci z roku, wraz ze mną postanowiły. a że notatki mieliśmy w formie elektronicznej w pdf, kombinacja klawiszy ctrl+f jest nam znana źle być nie mogło. ba, było nawet dobrze, bo w instytucie jest internet także. lap na stół, kartka i długopis obok i piszemy. oby więcej takich egzaminów. jeszcze do tego bez konsekwencji :D.

a jeszcze kilka przede mną. na kolejny pani profesor podała już zagadnienia. dość szczegółowo. skądinąd wiem, że potem stają się one pytaniami ;).

chciałem dziś z Ajsa na lody wyciągnąć, bo mu się od jakiegoś czasu marzyły i po głowie chodziły. nie miał już ochoty i smaka. eh z tymi facetami! do dupy no! :P

[...]

(589). czyli a może tak ala?

2012-01-24T18:04:00.001+01:00

tym razem bez jajecznicy ;)

[...]

(588). czyli łikend pełen niespodzianek.

2012-01-23T14:13:00.000+01:00

kalibru różnego, ale znacznego.

po kolei je zbierając, szeregując względem sprawiającej mi radości albo poziomu zaskoczenia. czyli w kolejności najbardziej subiektywnej z możliwych, wg klucza tylko mi znanego :D.

1. spadająca gwiazda. wracając w piątek koło północy z rodzicami samochodem z wro na Koniec Świata podróż dłużyła mi się przeokrutnie. zwykle trwa koło 45 minut, a tu się jechało i jechało. pooglądałem maminy nowy telefon do macania (nawet ona wyprzedza mnie technologicznie!), pokazałem jej do posłuchania kilka piosenek piaska z nowej płyty i zacząłem gapić się przez okno. był lekki mróz, niebo totalnie czyste, gwiazdami wyjątkowo upstrzone. ciekawe czy któraś wreszcie spadnie i czy w końcu uda mi się to zobaczyć i czy zdążę pomyśleć jakiekolwiek życzenie. i tak się patrzę i patrzę i patrzę. aż nagle jedna spaść ku memu zdziwieniu raczyła. (widok wprost cudowny!) a ja ku jeszcze większemu zdziwieniu pomyślałem życzenie. a nawet dwa. ciekawe, czy się spełni(ą). w każdym razie zamierzam im w tym pomagać :D.

2. Słoneczko na kumpello. to chyba mówi samo za siebie. największy kryptogej jakiego znam, po kilku latach bycia podejrzewanym przez wszystkich, ale oczywiście wg niego samego nikt ku temu powodów nie miał, założył sobie profil na w/w portalu. linka podesłał mi niezastąpiony Chłopiec 3D (który znowu mówi do mnie używając czasowników na 'k'. boję się.). kliknąłem nań i zamarłem i padłem. i wciąż nie mogę wstać. i w sumie nie tylko ja :D. oh jakie to on ciekawe rzeczy lubi ;).

3. 'to co dobre'. czyli nowa płyta piasecznego. póki co mnie rozczarowuje, ale liczę na odwrócenie się tej passy i na to że w końcu uda mi się w niej odkryć to, czego szukam. ot jedyna negatywna póki co niespodzianka na tej liście.

do krk wczoraj dotarłem całkiem wygodnie. stara miłość nie rdzewieje i nie warto się z nią rozstawać. kolei nic mi nie zastąpi!

[...]

(587). czyli zagubiony w czasie.

2012-01-22T12:47:00.000+01:00

czasem i w przestrzeni.

latka lecą, trzeba się upoważniać. parę dni temu kupiłem sobie kalendarz. taki do noszenia w torbie na co dzień ze sobą. by wszystko było zanotowane, zapisane, zapamiętane bez użycia pamięci, wszak ważnych wydarzeń coraz to więcej, a pamięć tylko jedna i już nie ta co kiedyś. radośnie przystąpiłem do wypełniania w nim ważnych rubryk oraz wpisywania adresów (by w końcu nie walały się na milionie karteczek) oraz dat urodzin (wszak komórki bywają zawodne i czasem mogą nie przypomnieć, a i fb nie zawsze pomocnym jest). oderwałem kilka rogów, zakładkę w odpowiednie miejsce włożyłem i zadowolony z siebie, dumą rozpierany, poważniejszy nieco przystąpiłem do codziennego z nim obcowania.

co dzień odrywałem kolejny róg, przekładałem zakładkę, notowałem ważne wydarzenia. co dzień też w kancelarii obcowałem z pocztą, pisałem daty, stawiałem pieczątki. i jakoś nie doprowadziło to do pojawienia się w mej głowie jakichkolwiek podejrzeń co do daty w kalendarzu. bo przecież to normalne, że w rzeczywistości jest 20, a w mym kalendarzu 13. i że wszystkie wydarzenia bieżące notuję tydzień wcześniej. co ciekawe, o niczym nie zapomniałem, niczego nie zawaliłem zerkając w swe notatki. dziwne dziwności. zdaje się że po prostu tylko chciałem być tydzień młodszy ;)

ostatnio już nic roztrzepanego w moim wydaniu mnie nie dziwi.

a dziś zmierzamy na wawel z powrotem. pociągiem. 36h na Końcu Świata dobiega do finiszu.

[...]

(586). czyli kac moralny.

2012-01-21T15:25:00.000+01:00

bo skoki w bok jednak mi nie służą.

autokar owszem fajny. klimatyzacja też. pan na fotelu obok w sumie też. (jak usnął to mu to rączka spadła, to się ciepła nóżka przysunęła. a że ja też spałem, to było mi doskonale obojętnym, co pasażer ów czynił. jakby było mniej ludzi, i jakby było ciemniej i pasażer mi bliższy ;)). ale cóż z tego. wszystkie te udogodnienia na koniec odbiły mi się tylko czkawką. do wrocławia dotarł opóźniony o ponad kwadrans, a co za tym idzie, nie zdołałem się przesiąść na ostatni pociąg na Koniec Świata. a zatem musiałem zawezwać wybawicieli. zwróciłem twarz ku zachodowi i wziąłem w dłoń telefon i wybrałem odpowiedni numer. po godzinie rydwan się pojawił. i wraz z rodzinką mknąłem autem, by po północy, a tuż przed pierwszą wylądować w swej cudownej pościeli.

dziś za to dzień pod znakiem urwania głowy. po śniadaniu mini o 10, po 12 już jadłem w mieście u babci pyszne ruskie, a po 2 godzinach na swej cudnej wiosce zaległy urodzinowy tort, teraz zbieram siły na kolejne pyszne posiłki. oh, jak mój żołądek to przetrwa :(

z dobrych wieści (dla mnie przynajmniej) udało mi się w ciągu tych 2 tygodni minionych - mam nadzieję, że to jeden z pozytywnych skutków kancelarii - 2 kg zgubić. oby tak dalej!

spokojnego i pysznego łikendu życzę :).

[...]

(585). czyli ZDRADA!

2012-01-20T10:48:00.000+01:00

chyba w końcu do niej dorosłem.

dziś jest ważny dzień w moim życiu. czas spróbować czegoś nowego. czas na ZDRADĘ! nigdy nie przypuszczałem, że będę w stanie takiego czynu dokonać, ale zmuszają mnie do niego okoliczności. cierpliwość moja ma swoje granice, dupa swoją wytrzymałość, a czas swoją cenę. wobec drobnych przegięć z drugiej strony, postanowiłem spróbować z kimś innym. czy będzie to stały układ, czy tylko jednokrotny wyskok - się okaże. i tak dziś zamiast pkp, do domu wybieram się busem, który ma wygodne fotele i klimatyzację.

poza tym: dobrze, że wczorajszy, senny dzień się skończył. od rana do nocy chodziłem pół przytomny z wyrazem totalnej niechęci na twarzy. mam nadzieję, że niewprawni obserwatorzy jednak tego nie dostrzegli i uznawali to za stan naturalny i nie wieszczący chęci zrobienia komuś krzywdy i powrotu do łóżka.

dziś wstałem rześki i świeży. nawet bardzo. zdążyłem spokojnie ze wszystkim, nawet na autobus nie biegłem.

a przede wszystkim: dziś w empiku w me łapki trafi nowa płyta piasecznego :D.

[...]

(584). czyli to nie mógł być dobry dzień.

2012-01-19T09:41:00.001+01:00

dzień wczorajszy.

a dzisiejszy w sumie lepiej się nie zapowiada. póki co nie ma jeszcze 10 rano, a ja już zdążyłem się obudzić pełen niewyspania i z wielkim trudem. na nic zdało się wcześniejsze zawitanie i otulenie różową kołdrą. na nic ponad 8h snu. czuję się jakbym nic nie spał. w dodatku za późno wygrzebałem się spod rzeczonej kołdry, przez co ledwo zdążyłem się wyszykować, ledwo dopiłem kawę, i ledwo co skleciłem jakiś w miarę sensowny zestaw ubrać, oraz ledwo co dotruchtałem na autobus. ale udało się sukces osiągnąć dotarłem na czas. i w sumie nie wiadomo po co, gdyż siedzę sam, owszem mam coś do dziobania i pisania, ale nieco dłuższe spóźnienie też pozostałoby niezauważonym.

wczorajszy dzień lepszy nie był. choć może lepiej się zaczął. nie zaspałem, nawet się wyspałem, mimo że spałem krócej i mimo że na 8 musiałem się zebrać jeszcze na arcyciekawe zajęcia. udało się. jednak potem 4h z hakiem siedzenie za biurkiem w sukcesy obfitowało już mniejsze. trzy drobne zjebki z pewne błędy w mych tworach pisanych. ale cóż, ja tu tylko sprzątam. tzn. dopiero się wdrażam i uczę. więc może się zdarzyć. ale pałam wciąż, mimo to, zapałem i optymizmem do zgłębiania tajników wiedzy.

przez drobne podpadnięci nie wypadało mi wymknąć się tyle wcześniej, ile sobie zaplanowałem by zdążyć na spotkania, które oczywiście musiałem o kwadrans przesunąć. ale nie byłbym sobą, gdybym był punktualnie :D.

ale zawsze mogło być gorzej. mógł/może przecież padać śnieg.

[...]

(583). czyli monotematycznie.

2012-01-17T19:11:00.000+01:00

i wiem że już macie dość tego tematu pewnie, ale obiecuję, to już jeden z ostatnich postów o tym. ale zachwycam się wielce i zachwytami dzielę, klip wrzucając. (a TU making of) płyta już w piątek. (a jutro obiecuję porządną notkę, a teraz czeka mnie rzeźnia numer 5).

[...]

(582). czyli złota myśl na dziś.

2012-01-16T19:15:00.000+01:00

i nie tylko dziś.

kiedy chcesz się uspokoić, sięgnij po coś co uspokaja, zamiast myśleć o tym co cię stresuje.

trąci nieco wiadomo kim, ale tymczasem ów bon mocik jest autorstwa naszego swojskiego andrzeja piasecznego, z którym wywiad do poczytania w najnowszym numerze magazynu 'gentleman'. a nowa płyta już w piątek w empikach.

a spokój wewnętrzny jest najważniejszy.

a poniedziałek minął całkiem przyjemnie. w środę umówiłem się na kolejne zapoznawcze spotkanie z pewnych chłopcem. tym razem prawnikiem. ciekawe, ciekawe :D

[...]

(581). czyli już czas na sen.

2012-01-15T22:24:00.001+01:00

i czas zbierać siły na kolejny męczący, ale i przyjemny tydzień.

...i wszyscy do czysta wymyci... to nie w krakowskim mpk niestety ;|

[...]

(580). czyli zaświaty.

2012-01-14T13:02:00.000+01:00

a ja tamże, ale już wracam, wieko bezpowrotnie zatrzaskuję.

pani: biblioteka, słucham.

max: dzień dobry chciałem prolongować książkę.

pani: numer karty proszę.

max: 123456.

pani: a mogę zapytać skąd pan dzwoni, bo brzmi pan jak z zaświatów.

max: z nowej huty.

pani: heheh, to wszystko wyjaśnia :D. książka przedłużona, dziękuję, do widzenia.

max: do widzenia.

to że wczoraj trochę wypiłem, trochę za dużo gadałem, nie oznacza chyba, że mam grobowy głos. a nawet jak mam, to bardzo go lubię. tak samo jak lubię swą chrypkę, której co prawda nie mam za często i której nie mam teraz, ale ją lubię :D.

a wczoraj spędziłem 8h, czyli w sumie drugie tyle co siedziałem w kancelarii i trzecie tyle co spałem, z Kudłatkiem na piwie. czy też raczej piwach. bardzo pozytywny, lekko pieprznięty, chłopak. spoglądanie na niego prowadziło do prowadzenia i snucia różnych fantazji w mej głowie. potem jednak włączyła się ma racjonalna część, mówiąca, że to nie jest odpowiednia półka dla mnie. a jego kolega zachłopczony, ale to nic. będę miał w każdym razie, jeśli się to nie potoczy w żaden głębszy sposób, dwóch bardzo miłych etc kolegów w instytucie.

a tymczasem: pada śnieg - idę na sanki!

[...]

(579). czyli co by tu...

2012-01-13T11:40:00.000+01:00

napisać.

czas płynie dzień za dniem. właśnie zaczął się ostatni w tym tygodniu poranek, który spędzam w kancelarii. kawa już się parzy, siedzę sobie sam, jest cieplutko, nie zamknęła mnie jeszcze ochrona - jakoś udało mi się odpowiedni kod do alarmu wprowadzić. jestem taki z siebie dumny! ale nie obyło się bez przygód. podczas otwierania drzwi, kółko od kluczy zaplątało mi się w wełniane rękawiczki. ale mimo to dałem radę :D

dziś widzę się na późno popołudniowym drinku z Kudłatkiem i jego ślicznym kolegą z roku, którego obserwuję od dłuższego czasu. może być całkiem przyjemnie. z Kudłatkiem udało mi się już pogadać w instytucie, ma całkiem przyjemny głos, i wydaje się ładniejszy niż na zdjęciach. o! (szkoda, że w moim wypadku jest na odwrót :D).

pisują do mnie i jacyś inni chłopcy na kumpello. dziwny urodzaj to jakiś. niechaj pisują, jak będę miał czas to odpiszę, a że czasu nie mam, to odpisuję z kilkudniowym opóźnieniem. kochają, to poczekają.

mam też podejrzanie dobry humor. mimo codziennego wstawania i uśmiechania się, mimo robienia czegoś związanego z zawodem. dziwna dziwność.

w nocy padał deszcz, rano świeciło słońce, a teraz sypie śniegiem. czym jeszcze pogoda nas zaskoczy? jaki biomet? trzeba włączyć radyjo i posłuchać ;).

[...]

(578). czyli :P

2012-01-11T19:30:00.000+01:00

a keramowi za dużą, białą przesyłkę dziękuję pięknie :) tego to się naprawdę nie spodziewałem! Yomosa - Ciebie pozdrawiam :P spiskowcu! :P

[...]

(577). czyli pa, pad, pada, ...

2012-01-10T18:10:00.000+01:00

padam.

dosłownie. wieczorem przykładam głowę do poduszki i już śpię, a rano coraz trudniej mi się wstaje. chociaż... dziś obudziłem się godzinę przed budzikiem i długo zastanawiałem czemu nie dzwoni jeszcze, zanim sobie uświadomiłem, że jeszcze nie czas. potem kawa, śniadanie, truchtamy na wiecznie będący za wcześnie autobus, siedzimy kilka godzin na krześle, wracamy, uczymy się (bo przecież sesja nadciąga). i tak w kółko.

czasem wypada też pojawić się na zajęciach, pouśmiechać i nie odzywać by nie pokazywać, że jest się zajętym w wolnym czasie (którego brak) czymś innym niż bieżące czytanie lektur.

od wczoraj jestem oficjalnym i pełnoprawnym członkiem tajnej loży. pasowanie w jej szeregi odbyło się dla niepoznaki w pewnej przykościelnej auli, do której trafić było niełatwo. (mój nieskazitelny charakter został już niejako oficjalnie potwierdzony). wypatrzyłem nawet ładnego chłopca. wiem jak ma na imię, wczoraj pamiętałem jak ma na nazwisko, ale ledwie wróciłem do domu, umknęło mi ono. a było takie proste do skojarzenia. gr!!

a wszystkich uprasza się o cierpliwość. muszę się ogarnąć ;]

[...]

(575). czyli między krk a wwa.

2012-01-08T14:38:00.000+01:00

niezwykłe nicie kontaktów się rozpinają.

o poranku pożegnałem Brylantynę. sam dzielnie trafił na dworzec. a przynajmniej mam taką nadzieję. nadzieja nie bezpodstawna, gdyż już nie raz pokazał, jaki dzielny i zaradny z niego chłopiec ;).

o poranku także, jednak nieco późniejszym, wybrałem się na kawę ze swym ukochanym kuzynem. jak to wszelcy ludzie ze stolicy, których spotykam na swym terenie, mają w zwyczaju - spóźnił się, gdyż zaspał. niech mu będzie. pogrzałem się w ciepłym i bezpiecznym (gdyż do środka nie przenikali orkiestrowi agenci atakujący serduszkami i puszkami, a żądający pieniędzy) empiku. kawa nad wyraz długa, rozmowa nad wyraz ciekawa, a sernik zwyczajowo pyszny.

dziś w końcu samodzielnie urzęduję w kuchni, obiad się robi. pranie się pierze. szkoda, że nie ma ochotników do późniejszego jego uprasowania ;].

a jutro planuję na poniedziałek narzekać, szykujcie się :D.

[...]

(574). czyli bierny kucharz.

2012-01-07T16:55:00.000+01:00

to dziś ja.

pod mym czujnym okiem dziś obiad robi Brylantyna. po kolejnym pełnym dymu i iskier śniadaniu trochę się tego obawiam. tym bardziej, że co kilka chwil słyszę ooooł!. patrzę bacznie. kroi, miesza, otwiera, wpije, rozbełtuje, panieruje. właśnie otwiera. puszkę nożem. palce o dziwo całe. ciekawe co jeszcze mnie czeka.

w sumie trochę dziwnie się czuję pozwalając na to by ktoś coś robił w mojej kuchni. sam bym wiele rzeczy zrobił inaczej, ale nakazano mi się gryźć w język. zatem jedyne co, to ukradkiem rzucam pełne zdziwienia spojrzenia. czasem też pełne przestrachu. mimo że co do zasady wszystko przebiega sprawnie dość. mam nadzieję, że efekty gotowania będą zachwycające. i to bardziej niż wczoraj, gdy rozgotowałem znowu brokuła i się załamałem.

a jutro już niedziela, a po niedzieli znów poniedziałek, bu!

[...]

(573). czyli kacper, melchior, baltazar...

2012-01-06T13:56:00.002+01:00

i brylantyna.

w grodzie kraka znowu zawitał. a ja znowu nie zdążyłem na peron by go powitać osobiście jak z wagonu wyskakuje. ale to znowu pociąg za wcześnie się pojawił. powitałem go za to u wylotu ruchomych schodów, gdzie wpadł prosto w me objęcia ;).

i była już drama, bo bilecik mpk z rąk wiatr mu wywiał, i była już drama bo nie mógł znaleźć swojej małej parasoleczki. zdołał zadymić też pół kuchni smażąc sobie śniadanie, ale to przemilczę chwilowo, bo podobno obiady mu lepiej idą. ale nie wiem czy będę chciał zaryzykować ;). chyba jednak swe kulinarne skrzydła będę wolał rozwijać :]. poza tym nie ma na co narzekać, nie ma na co marudzić, miło jak zawsze.

dziś z kolei swe kolejne urodziny obchodzi piaseczny. w sumie z każdym rokiem coraz fajniejsza dupa się z niego robi! ;). a już za 2 tygodnie nowa płyta! (a tu making of teledysku).

[...]

(572). czyli ćwiartka.

2012-01-05T22:25:00.001+01:00

fajna lub nie.

ćwiartki wódki dawno w sumie nie miałem w ręku, a co dopiero w ustach. dziś oglądałem w sklepie, wyglądała całkiem kusząco. rozważałem też wybór soku odpowiedniego, po czym skusiłem się na... wino. bo nie chciało mi się człapać po gin do innego marketu.

ćwierć doby by do 24h można dopisać, gdyż wspomniana ilość to zbyt mało dla mnie czasu by wyrobić się ze wszystkimi sprawami, które bym chciał załatwić. kancelaria zabiera mi zbyt wiele wolnego mego czasu. eh, eh, dorosłość jest taka męcząca ;), ale póki co wbrew pozorom nie narzekam, ba nawet mi się podoba, i nadal się sobie dziwię. oj dziwię.

ćwierć wieku, ciekawe czy to to samo co ćwierć życia. to pierwsze właśnie dziś mi stuknęło. nie odczuwam żadnej zmiany :D. prezenty jakiś już czas temu sobie wybrałem, ba nawet zamówiłem własnoręcznie, za pewien czas, po wpisaniu dedykacji pewnie je od rodzinki dostanę. a książki najlepszymi prezentami zdecydowanie są. no może, może się do nich równać jeszcze bielizna ;).

z okazji dzisiejszego dnia specjalnie zablokowałem ścianę na fb, by uniknąć zalewu życzeń od osób pamiętających dzięki wirtualnej przypominajce. kto chciał napisał prywatnie, kto chciał zadzwonił. i choć musiał włożyć w to trochę więcej wysiłku niż li kliknięcie jedno ;).

ciekawe kto mi w tym roku życzeniowo podpadnie. mam już jednego kandydata. kandydata, któremu i tak zawsze wszystko wybaczam. EDIT: ów napisał. że tak powiem z pierdolnięciem. eh. ale ciepło się robi :)

- a kochasz mnie jeszcze?
- tak, a czemu by nie? a Ty?
- bo ja lubię być zapewniany. oczywiście że kocham
- jak często mam pisać w tej sprawie?
- nie musisz, czasem dobrze to usłyszeć.
- to może i dobrze, bo jestem kiepski w wyznaniach tego typu ;)
uwielbiam tego typu pytania.

[...]

(571). czyli na gorącym uczynku.

2012-01-04T20:55:00.000+01:00

złapał Was ktoś kiedyś. a może był tuż tuż. a może jak w filmiku :>.

a tymczasem byłem pierwszy dzień w mej cudnej kancelarii. nie zjedli mnie. nawet straszno nie było. zadziwiające trochę. jutro dzień drugi, może też najgorzej nie będzie.

mam własne biureczko, krzesełko, komputer. kawy zapas też jest. i nie jest na 8 :D. to mi do minimalnego szczęścia starcza ;). choć stresy siły ze mnie wszelakie wyssały. bu. ale nie na tyle by nie spotkać się potem na kawę z McQueenem.

bez brzydkiego obrazka na koniec, nie może się obyć ;).

[...]

(570). czyli dobry wtorek.

2012-01-03T17:11:00.000+01:00

to aż dziwne, ale jednak.

na śniadanie umówiłem się z McQueenem. na porę niezwykle nieprzyzwoitą, bo jeszcze przed 10 to było. nie wiem co mnie podkusiło, by na tę godzinę się zgodzić eh. to nic, że połowa miejsc, w których miałem ochotę zjeść była albo nieczynna jeszcze albo zadymiona nieprzyzwoicie, to nic że konieczne były ponad kwadrans spaceru by wylądować na powrót niemal w miejscu spotkania i tak się udać do bunkra. to nic. ważne że był McQueen.dowiedziałem się kilku ciekawych rzeczy, plotek i faktów (to już w sumie standardowo :D). i chyba zostanę fanem McQueenowej fryzurki. codziennie nowa wersja :D.

ale zanim wybrałem się na to śniadanie musiałem odwiedzić pocztę. wczoraj w skrzynce odkryłem tajemnicze awizo na me nazwisko, wieszczące że do odebrania mam list polecony duży i biały - jak dopisał nań listonosz. jakaż to miła ta ma poczta, kolejek nie ma w niej w ogóle! aż padłem ze zdziwienia na samym początku. jeszcze bardziej padłem zerkając na kopertę, gdyż pismo mi znane, a znaczki walentynkowe już i wykrzykujące słowo na k... jej roztwarcie pozwoliło mi stwierdzić obecność arcymiłych niespodzianek do czytania z okazji nadchodzącego dnia ćwiartki mej. raz jeszcze buziaki Yomosa i Tahoe :*

ale to w sumie preludium do złej środy. środy, w którą wszystko się zacznie. tzw. dorosłe życie. brr!

[...]

(569). czyli przypadki kolejowe.

2012-01-02T10:54:00.001+01:00

może dziś i mnie spotkają ;).

pewien mój znajomy (nazwijmy go D.) podróżujący koleją z zachodu na wschód polski przeżył iście filmowe chwile w pewnym tlk. w sumie to mu zazdroszczę, bo do czasu usłyszenia o tych przygodach, nie wierzyłem iż w ogóle mogą się one kiedykolwiek komukolwiek przydarzyć. ale do rzeczy.

ów siedział sobie w przedziale zaczytany w książeczce, ze słuchaweczkami w uszach (zupełnie jak ja to mam w zwyczaju), aż nagle zajrzał tam chłopiec szukający kogoś, kto mógłby użyczyć mu ognia. D. się wspaniałomyślnie zaoferował i przystał też na zaproszenie na papierosa. ot taka forma podziękowania. chłopcy udali się do wagonowej palarni mieszczącej się w toalecie. zamknęli zamek i oddali zgubnemu nałogowi. i oczywiście rozmowie. od słowa do słowa, aż tu nagle chłopiec poszukujący ognia przyssał się do ust D. i swym jęzorem zaczął jego jamę gębową penetrować... (do innych aktów nie doszło. podobno :P)

gdy opowieść usłyszałem, powiedziałem WOW. też tak chcę. ale znając życie mi się to nigdy nie zdarzy.

a może właśnie dziś? wszak się tłukę do krk. to w sumie też na wschód jest. i też tlk. muszę nadstawić uszu i oczka wytrzeszczyć :D

a na koniec: panie - panowie, przedstawiam z wielką radością nowy blogowy twór autorstwa pewnego cudownego chłopaka: myśli się myślą. i zachęcam - jako chyba ojciec chrzestny poniekąd - do lektury :).

[...]

(568). czyli życzenia.

2011-12-31T20:52:00.002+01:00

czytaczom i czytaczkom

w nadchodzącym Nowym Roku życzę

wszystkiego co dobre

wszystkiego co lepsze.
no i wiele miłości.

oraz wystrzałowej nocy sylwestrowej ;).

[...]

(567). czyli 365 dni - MAX.

2011-12-31T10:41:00.000+01:00

wygrzebałem gdzieś w blogowej przestrzeni pewną formę blogowego podsumowania roku, która dość mnie urzekła ;). nieco ją zmodyfikuję i spróbuję wcielić w życie. a będzie to bodaj pierwsze poważniejsze podsumowanie tu. aż się boję (bo muszę przejrzeć choć swe dawne notki. będzie to moje ich pierwsze czytanie, gdyż nie robię tego nawet przed publikacją). też się bójcie :P.

styczeń: rozpoczął się od powitania nowego roku w krk a upłynął generalnie pod znakiem sesji. w tym także miał miejsce egzamin u dra NN. z przyjemnych spraw: zostałem nawiedzony przez Nemsta (i jego cudownie czarcie kubeczki) - z nieprzyjemnych: kolejny rok stuknął na liczniku.

luty: dalszy ciąg sesyjnych przepraw, ale dużo już przyjemniejszych, bo polegających na oglądaniu filmów. rozpocząłem też kolekcjonowanie bibliografii do swej mgr to także czas blogowej aferki, która na zawsze zmieniła blogosferę (haha! a miałem o tym nie wspominać, ale no jednak wydarzenie to ważne). ale jednak przede wszystkim to czas gości. krakowskie progi nawiedzili równolegle Kordialny (okazało się, że po pijaku mówię nawet po hiszpańsku) i Brylantyna (za sprawką które wylądowałem na parkiecie. koniec świata!).

marzec: czas wiosny, ale tylko tej astronomicznej i pogodowej. dla mnie czas nauki do kobylastego egzaminu, z którym zmierzyłem się z sukcesem. to dalej nawiedzanie kser i bibliotek = kompletowanie bibliografii. pierwszy raz w życiu też omal nie spóźniłem się na pociąg!

kwiecień: 1 kwietnia - 1 słowa w pliku pt mgr napisałem. i tak pisałem cały miesiąc. z przerwą na święta oczywiście. odświeżyłem także kontakty ze swoją Byłą.

maj: majowy łikend, jak i rok temu spędziłem z nawiedzającym mnie Ajsem, kilka dni później wreszcie udało mi się poznać osobiście Tahoe (i wypić z Nim ekspresową kawę na dworcu pks), we wro z kolei spotkałem się z Brylantyną oraz upolowałem garnitur (pierwszy od czasów matury) na obronę. no i w połowie miesiąca skończyłem pisać mgr i radośnie oddałem ją do lektury swemu promotorowi.

czerwiec: ostatni egzamin na studiach zdany, praca mgr zaakceptowana, termin obrony wyznaczony. drugie studia toczą się leniwym acz sesyjnym rytmem. a Chłopiec 3D oznajmia, że wyprowadza się do wwa.

lipiec: Dzień Niepodległości i dzień mej obrony. 3literki zdobyte. zdany też został egzamin umówiony w prywatnym terminie u dra NN, który dał się nawet na kawę wyciągnąć. to też czas wrocławskiego, w końcu długiego spotkania z Tahoe. to także powrót na wakacje na Koniec Świata i czas rozpoczęcia nauki na konkurs na aplikacje (pod znakiem której upłynęły mi całe wakacje).

sierpień: czas wytężonej nauki. samotnej, bo cała rodzinka na prawie miesiąc raczyła pojechać sobie na wakacje, zostawiając mnie na pastwę pisaczków, strasznej burzy, którą przeżyłem będąc samemu w domu oraz konieczności przyuczenia się do fachu włamywacza. spotkanie z Bezpłciowym. kupiłem sobie też atlas linii kolejowych - najlepszą książkę tego roku :D. mój blog skończył 2 lata.

wrzesień: przeprowadzka do nowego mieszkania w krk, ekspresowa sesje na drugim kierunku i oczywiście nauka, nauka, nauka i egzamin na jedną z aplikacji. zakończony sukcesem. i dalsza nauka na kolejny :D (z przerwami na odcinki the voice mego ulubionego).

październik: intensywny początek w wwa - egzamin, spotkanie z Bezpłciowym, Aparatką, a przede wszystkim czas arcymiły u Ajsa. foch na 3D - oj zasłużył sobie. i wycieczka NLPS - kolejowa ze Spencerem po śląsku.

listopad: blogowo - nowy szablon i nowe logo. ludzko - cudowny łikend na krakowskim bruku z yomosą i tahoe, a potem krakowski turystyczno-fotograficzny łikend z krikrakrenem. i wiecznie spóźnialski Brylantyna, ale to już we wrocławiu :D.

grudzień: powrót na kolorowe portale, po ponad 3 latach nieobecności. wysyłanie cv i lm oraz upolowanie patrona. no i święta w domu. oh, luka!

wybrałem też swoje ulubione wydarzenie z roku minionego.

nie potrafiłem za to wybrać ulubionej lub najbliższej mi w tym czasie piosenki. paru innych rzeczy też podsumować nie umiem. wiem jedynie, że bilans tego roku wypada zdecydowanie in plus.

za arcyprzyjemne towarzystwo w tej całorocznej wędrówce (blogowej i rzeczywistej) podziękowania zechcą przyjąć (alfaberycznie): Ajs, Brylantyna, Krikrakren, Nemst, Pan McQueen, Spencer. specjalne wyrazy wszelakie na ręce (oczy) Yomosy i Tahoe składam (Wy już wiecie jakie). bez Was ten czas nie byłby taki jaki był.

a życzenia to Wam jeszcze złożę w kolejnym poście ;).

[...]

(566). czyli boy-bait.

2011-12-30T15:09:00.000+01:00

w wolnym tłumaczeniu: lep na chłopców.

przepis na taką potrawę poleca sama nigella, może będę musiał się zabrać za jej przygotowywanie. trzeba jeszcze tylko będzie znaleźć stadko ofiar, by móc ją na nich wypróbować ;) ale to już w nowym roku.

w nowym roku też na pewno... nie poczynię żadnych postanowień :D jedyne co wiem, to pewnie będę dbał o przypadkowe i nieprzypadkowe spotkania z NN. może jego warto tym lepem by potraktować :D.

a sylwester w domowych pieleszach. i w sumie jestem z tego zadowolony. szlafroczek, wełniane skarpetki i pewnie zalegnę na bujanym fotelu, grzejąc się przy kominku, będę zerkał na koncert na polsacie. chyba dziadzieję ;).

a już jutro post z podsumowaniem. naprawdę. poważnym takim. aż sam się sobie dziwię, że takowy powstaje :D. zapraszam od rana ;).

[...]

(565). czyli dziwne dziwności.

2011-12-29T16:09:00.000+01:00

nawet bardzo dziwne.

na początek dwie głębokie refleksje. i bardzo krótkie w swej głębokości - 1) baby są jakieś inne; 2) geje są jakieś inne. inne i dziwne w sumie. skąd też się bierze w ludziach nadmiar pokładu zazdrości i braku zaufania i niechęć do pozwalania sobie na bycie szczęśliwym. skąd się bierze chęć do zatruwania sobie szczęścia szukaniem i prowokowaniem nieszczęścia. tego nie wie nikt, prócz samych czyniących to właśnie. ale widać pewnych spraw rozumieć nie muszę.

wysłano mnie dziś na zakupy do auchan. myślę sobie, spoko loko, po świętach jest, ludzie się spłukali, poobżerali, więc w sklepach ich nie będzie. poza tym godzina południowa, środek tygodnia. co najwyżej sami emeryci będą. i byli. ale nie oni jedni. parking pełen, sklep pełen, kolejki wężykiem się wiją. koszyki pełne. kryzys w pełni jak widzę ;).

dłużej stałem w kolejce do kasy niż pakowałem produkty do koszyka, pół sklepu z wózkiem objeżdżając. i jeszcze dopadła mnie w jej jakaś stara baba, co coraz to coś zagadywała. omal nie oszalałem. już wiem, że miała kość biodrową połamaną i składaną, wiem w jakim szpitalu i u jakiego lekarza, wiem gdzie się urodziła, gdzie leży jej mąż i parę innych rzeczy. brrrr.!

[...]

(564). czyli poświątecznie.

2011-12-27T17:42:00.001+01:00

w końcu. albo i nie.

jedzenie na umór się skończyło dzięki temu niby. ALE wciąż w lodówce i innych miejscach można natknąć się na jego pozostałości. i to całkiem spore. na dobrą sprawę, to można by z tego kolejną wigilię urządzić. szkoda, że babcia i mama wciąż aż tyle gotują. szkoda, że ten pułk wojska już wyjechał. na pewno miałby co jeść.

utyłem :|

wraz z mijającymi świętami jednak coraz bardziej nieubłaganie zbliża się nowy rok, a wraz z nim nowe obowiązki i nowe, nieznane i przerażające okoliczności przyrody, w których przyjdzie mi się obracać. póki co średnio mi się to podoba. ale może to już taki wiek, że czas zacząć być poważnym, zapracowanym i zorganizowanym. (oh jakby się sylwester też tak zorganizował jakoś, niby coś świta, ale wciąż nie potwierdzam, ale i szlafrok kusi. sam nie wiem, sam nie wiem :D).

odwiedziła mnie dziś (tzn. przywiozłem ją i odwiozłem ;]) Aparatka. na plotki, plotki i jeszcze raz plotki. poza tym to nie widzieliśmy się od października, to było co nadrabiać. niestety przywiozła mi w podarkach i ciasto. jakby mało mi było tego domowego eh. (nie omieszkałem jej na drogę własnego wcisnąć :D). wzbogaciłem się także o kilka zdjęć z moją osobą, jej autorstwa. może wrzucę na swój ulubiony portal, może się który skusi ;) może choć kijem :P.

życie ładna rzecz, a najbardziej w snach,
więc grunt to mieć gdzie spać.

[...]

(563). czyli kulinarne dziwactwa.

2011-12-26T13:37:00.000+01:00

i inne zboczenia.

też te świąteczne.

niektórzy już byli ze mną przepytani na okoliczność potraw na ich świątecznych potraw. tak jak pojawiają się w różnych regionach polski kulinarne cuda dość zbieżne - karpie, pierogi i pewnie jakieś sałatki; jak jak i zbieżne są podstawowe składniki - mak, miód, bakalie, kapusta, grzyby, ryby; tak potem tworzone z nich kolejne specjalności bywają totalnie różne.

stąd pytam każdego z Was o te właśnie cuda Wasze domowe, co mnie zadziwić mogą. póki co same już świąteczne zupy zdają się być w każdym domu inne. mamy barszcze czerwone z uszkami, zupy grzybowe, biały barszcz z grzybami (to u mnie :D) i hit największy - zupę (w sumie kompot) śliwkowy z makaronem. co dom, to inne zwyczaje. i co jedne to lepsze. a te własne - najlepsze.

na koniec cytat z pewnego, hmm kulinarnie niełatwego, bloggera :D. (skoro dziś już tak kulinarnie jest):

krikrakren: bo my np mizerie jemy z pieprzem i sola,a slyszalem ze z cukrem niektorzy jedza ;|
max: tak; z cukrem i koperkiem
k.: brbrbrbr
m.: ale tez sie soli i pieprzy. pysznosci!
k.: koperek!! fuuuu :D
m.: o losie. Ciebie to karmic to masakra;P
k.: zielone cos co wlazi w zeby i smiedzi :D
m.: a pietruszka?
k.: a poczekaj to moze mi sie z pietruszka pomylilo :D
pietruszka to do rosolu mozna wrzucic?
i se plywa jak glupia?
m.: tak
k.: to tez fuj ;P
ale mniejsze :D

[...]

(562). czyli świąt dzień pierwszy.

2011-12-25T12:27:00.000+01:00

w klimacie wciąż rodzinno-kulinarnym.

śniadanie zjedzone. ciasto po nim takoż. teraz trochę żołądek pocierpieć musi. ja pewnie wraz z nim słuchając i opowiadając. ale mimo tych narzekań wszelakich, to jednak te całe święta lubi. a co. zdaje się, że podobnie jak Ajs, mam zamiłowanie do masochizmu :P.

wczorajsza domowa wigilia, z prywatnymi dziadkami wypadła przyjemnie, rodzinnie, naturalnie i smacznie. pominę może - nie trafione tym razem - prezenty. jak to dobrze, że można je w 30 dni od zakupu oddać ;). cóż, muszę mamie przypomnieć, że moje sweterki nie powinny mieć takich wzorków, jak te kupowane memu dziadkowi :D. a również i torba, którą polowałem sobie w krk, przed świętami, nie przypadła w efekcie nikomu do gustu, zatem już została zwrócona :D.

druga wigilia z ciotką, kuzynem mym ukochanym, i złą babcią upłynęła cicho i milcząco oraz sztywno co do zasady. taki urok corocznych spotkań lepionych lekko na siłę. ale z tradycją się nie walczy. dostałem od złej babci też prezent z okazji... obrony pracy magisterskiej. miło. szkoda tylko, że na bileciku na torbie było napisane imię mego kuzyna. ale może nie powinienem się czepiać ;).

poza tym, to chyba dwunastą potrawą na stole powinien być... espumisan :D.

[...]

(561). czyli najlepszości.

2011-12-24T08:42:00.003+01:00

ponieważ jak wiadomo życzeń składać nie umiem i te będą koślawe:

jak najwięcej świętego spokoju

na nadchodzące święta;

spędzajcie je tak, by być

szczęśliwymi!

[...]

(560). czyli bez budzika.

2011-12-23T12:57:00.001+01:00

pierwszy raz od nie wiem kiedy.

jakie to wspaniałe uczucie móc spać do oporu, nie nękany żadnymi dźwiękami płynącymi z telefonu i nakazującymi wstawania, wygrzebywanie się z pieleszy i rozpoczynanie czynności życiowych innych niż zimowy sen. słodki i bez treści. dziś pierwszy raz chyba od wakacji zdarzyło mi się nie nastawiać budzika. zero strasznych obowiązków w perspektywie, więc mogłem sobie na to pozwolić. wymęczony wczorajszymi pierogami na powitanie, ubieraniem choinki (całkiem żywej i kującej), padłem o północy w prawie 12godzinny sen zapadając. cuuuudownie! :D. obudziłem się sam, gdy zegar wybijał 11.30. poprzeciągałem się leniwie, ubrałem szlafrok i udałem się w poszukiwanie kawy. tym razem tej z cynamonem i miodem. idealna na święta.

w planie na dziś tworzenie sałatek (obrane warzywka już się gotuję, radośnie w garnkach podskakując), gotowanie barszczu, grzybów i kompotu z suszu. orgazm dla nosa gwarantowany! potem także dla ust, ale to dopiero jutro. póki co zapachy rozchodzą się wszędzie, swobodnie mieszając ze sobą, ku mej wielkiej radości. tym większej, że siedzę jeszcze wciąż sam w domu i mogę na maxxxxa nastawioną swą ulubioną muzykę słuchać. i nikt się nie krzywi, i nikt nie każe zmieniać piosenek, i nikt nie każe ściszać.

a ja życzeń jeszcze nie składam, bo to bynajmniej nie jest mój ostatni post przed świętami :D

[...]

(559). czyli taaakie buty!

2011-12-22T19:04:00.005+01:00

czytanie w podróży dostarcza wielu wrażeń.

już sama podróż w sumie też :D. wróciłem dziś na Koniec Świata. spodziewając się nie wiadomo jakich tłumów na głównych, postanowiłem wsiąść do pociągu już na płaszowie. okazało się to polowaniem armatą na motyla. nikt z pasażerów nie raczył wstać na tak poranny pociąg jak ja. a była to godzina 9. cóż miałem przynajmniej ciekawą wycieczkę o poranku. i wybrałem sobie na podróż przedział idealny :D. ciepły, spokojny, do czytania właśnie.

i nie tylko jak się okazało chwilę później :D. wsiadł, a raczej wpadł zdyszany, do mego przedziału chłopiec cudowny! grzyweczka lekko podlokowana, włoski ciemne, spojrzenie zawadiackie, zarost jedno dniowy i wyraz zaspania na twarzy. błękitne adidasy high top na nogach, do tego cudowne granatowe, zwężane wranglery, noszone na biodrach, czarny pasek, a tuż nad nim szaro-błękitna bluza z kapturem na gołe ciało. pomiędzy bluzą a spodniami jawiły się bokserki obciśnięte. szare co prawda, ale i tak nie zaburzało to całości. ah i brzuszek miał płaski. przespał prawie całą drogę. a ja całą drogę czytałem, raz po raz podnosząc wzrok na niego i niby to patrząc się przez okno taksowałem go wzrokiem, rozbierałem i robiłem brzydkie rzeczy. ciekawe czy kiedyś takie fantazje się spełnią ;).

cudowną w treściach, świąteczną 'politykę' polecam! mały cytat z tejże na koniec: im dłuższy czum, tym dostojniejsza osoba. spiczaste bowiem obuwie symbolizuje jurność, a także sadyzm, agresję i niezależność. okrągłe oznacza masochizm, słodycz, niewinność, uległość. owalne - elastyczność normalność. kwadratowe - wycofanie, alienację i bunt. a jaki obuw Wy nosicie ;>

[...]

(558). czyli tośmy się doigrali!

2011-12-21T17:58:00.000+01:00

i nas pokarało. śniegiem.

kraków na odchodne się bieli. sypie to białe coś z nieba, nic człowiek nie widzi, gdy idzie. zimno, wilgotno nie przyjemnie. a jeszcze nie tak dawno, gdy było szaro narzekałem na jego brak. niniejszym z tych narzekań pragnę się wycofać :D. zdecydowanie wolę suchą nogą chodzić.

moja ukochana tajna kasa na dworcu pkp wciąż jest nikomu nieznana, kolejek przy okienku zero. podczas gdy do wszystkich innych po 20 osób stoi. powodzenia! a wystarczy się rozejrzeć ;). (czytaczom przypominam - peron 5, krk główny, tajna kasa maxa). szkoda tylko, że 1) zabrali mi bezpośredni pociąg do domu, 2) nie ma żadnych sensownych pociągów zaczynających swój bieg w krk, wszystkie przyjeżdżają z-nie-wiadomo-kąd i są pełne. a z okazji świąt byłyby przepełne. ale i tę kwestie rozwiązałem. :D.

odkryłem też cudowny pociąg na wycieczkę :D. gdy tylko nadejdzie styczeń i sobota wybiorę się w podróż pociągiem wokół krk, trasą, którą nie jeździł dotąd żaden skład, a teraz jedzie tylko jeden :D widoki szykują się niezapomniane, prędkość takoż - w 50 minut pokonamy bodaj 18 km :D. ale ważna będzie sama podróż :).

a dziś z dzwoneczkami pozdrawiam i dzięki składam Tahoe :*

[...]

(557). czyli kapusta, cebula i naftalina.

2011-12-20T16:06:00.000+01:00

czyli święta naprawdę już za pasem!

starsze panie masowo wylęgły się, ze swoich szaf powychodziły, przywdziały swe piękne futra naturalne, z norek, szynszyli i innych ukochanych przez joanne krupę zwierzątek, uszminkowały intensywnie usta, na policzki nałożyły róż, popryskały się intensywnymi i duszącymi perfumami marki 'opium' lub 'masumi' i wsiadły do autobusów. i tak sobie nimi podróżują. na targ, po karpia, do marketu. czort raczy wiedzieć po co jeszcze i dokąd. jednak ich maskarada nie jest w stanie ukryć prawdy. żadne opium, żadna szminka, tylko czosnek, cebula, kapusta, dusimy, smażymy, pieczemy. i tylko to o każdej porze dnia w autobusach można wyczuć.

co prawda czuć jeszcze napięcie przedświąteczne, czy zdążymy ze wszystkim, a tyle do roboty, a ciocia to, a kuzynka tamto. i plotki, wszystkim przy okazji tych świąt tyłki poobrabiają. święta to rodzinnie bardzo niebezpieczny czas ;).

kolejny cudownym na dzisiejsze dni miejscem są tłoczne galerie handlowe, gdzie wszyscy pędzą i szukają na urwanie głowy i złamanie karku prezentów. albo chcieliby pędzić, a pędzić nie mogą, gdyż przed nimi na wyyyysoooookich obcasach drepta blond dziunia, która z trudem utrzymuje równowagę przy każdym kroku, bo podłoga za śliska, bo obcas za wysoki, a głowa pusta. eh cóż poradzić. dłuższe tipsy dla lepszego balansu ciała.

i właśnie w męki człapania się po takich przybytkach wrobiła mnie własna rodzona matka, która umyśliła sobie, że pod choinkę kupi mi teczkę/torbę. taką ciut poważniejszą. wszystko fajnie, ALE ponieważ nie wie czy trafi w mój gust, to bym wybrał co mi się najbardziej podoba, muszę poszukać jej sobie sam. wszystko fajnie, ale u licha, czemu mówi mi o tym teraz a nie 3 tygodnie wcześniej?! z kobietami... ;)

a w krk pogoda dziś iście cudowna. słoneczna, mroźna, zachęcająca do spacerów. nie omieszkałem skorzystać. szkoda, że sam, ale choć dzięki temu nie stracę głosu od produkowania się na mrozie ;].

a Yomosie dzięki składam :*

[...]

(556). czyli Chłopiec z Grzywką.

2011-12-19T13:05:00.001+01:00

i inne ciekawe przypadki.

zdarzyło się dnia wczorajszego kawowo-obiadowo-spacerowe spotkanie z Chłopcem z Grzywką. przy jego okazji złamałem kilka Spencerowych przykazać dotyczących randkowania - mianowicie spotkanie moje trwało prawie 6h zamiast nakazywanych 2-3, oraz oczywiście się spóźniłem, ale z winy mpk i korków, więc nie wiem do końca czy to się liczy ;).

już po rozmowie na gg spodziewałem się że może być on bardzo ciekawą, oryginalną, nietuzinkową, by nie rzecz dziwną osobą. mało rzeczy mnie u ludzi zaskakuje, powoduje, że chcę uciekać. więc i w tym wypadku słuchając jego różnych opowieści siedziałem dzielnie kawę sącząc. pytałem, drążyłem, jak to mam w zwyczaju, o sobie opowiadając ile bądź. od samego początku uwiodła mnie jego grzyweczka, i nieco specyficzny styl ubierania się, a potem także i kilka innych rzeczy. plusów zatem parę się nazbiera. ale nazbierają się także i minusy, i to zdaje się nieco większego kalibru. momentami także miałem wrażenie jakby siedziało przede mną kolejne wcielenie mego ex. a to chyba nie jest najbardziej pożądane wrażenie podczas takiego spotkania. ah, i nie nosi kolorowej bielizny. tego już nie zmaże nic ;).

a na serio to wróciwszy wczoraj do domu nie do końca umiałem wszystko wyważyć. stanęło na tym, że nic z tego, bo to nie TEN. teraz te radosne wieści muszę mu przekazać. a on zdaje się nie znalazł u mnie takich zastrzeżeń jak ja u niego. cóż. polujemy dalej.

i właśnie przeżywam mały szok. na kumpello napisał do mnie unikający mnie od 2,5 roku na korytarzu Chłopiec, z którym Mogło Wydarzyć Się Więcej. powalająca wiadomość, no proszę, max szuka chłopka. znając życie jest to pierwsza i ostatnia wiadomość od niego ;]

[...]

(555). czyli hm hm hm.

2011-12-18T20:36:00.000+01:00

hmmmm. byłem dziś na randce z Chłopcem z Grzywką. ale szczegóły jutro zdradzę :D.

dziś zostawię Was z amy.

[...]

(554). czyli jeśli chcesz się przespać ze mną...

2011-12-17T17:07:00.001+01:00

jest mi wszystko jedno.

tak radośnie wieści przynajmniej tekst pewnej piosenki. (do posłuchania poniżej). w sumie wciąż nie wiem jakbym się we własnym życiu ustosunkował do tego typu twierdzenia.

ale zdaje się że chwilowo nie miałbym nic przeciw. w końcu zima jest. i każde 36.6 obok się przyda. szkoda, ze czasem musi starczać termofor ;).

to tak z głębokich rozważać znad kawy.
[...]

(553). czyli rozglądam się.

2011-12-17T11:03:00.000+01:00

w sumie to bardzo przyjemne zajęcie jest.

chodząc po mieście - rozglądam się. to nic, że układ witryn sklepowych wzdłuż rynku znam już na pamięć i nic mnie w nich nie zaskakuje już - rozglądam się. bo tak rozglądając się po nich zawsze można coś ciekawego dostrzec. nawet na wystawie sklepu muzycznego. wszak czasem i tam trzeba zmienić zawartość wystawy. trzeba pozbierać płyty, zetrzeć kurze i poukładać je na nowo. a że by to uczynić, trzeba się schylić - tym lepiej. a jeśli czyni to całkiem ładny chłopiec - tym lepiej także, ale nie było by to ostatecznym argumentem, bym przystanął na dłużej, a potem przeszedł obok tej wystawy jeszcze 3 razy w te i na zad. tym argumentem były jego spodnie, biodrówki, a raczej to co miał pod nimi, a co się ukazywało przy każdym jego schyleniu się i wypięciu. nic tylko zerkać z wielką radością i iskierkami w oczach ;).

chodząc po sieci - także rozglądam się. tylko nieco wirtualnie. w sumie kumpello nie jest najgorsze. może i ja jestem bardzo leniwy i pierwszy do nikogo nie napiszę, ale są metody do prowokowania, tych którymi byłbym zainteresowany, by sami to uczynili. mniejsza już o ich poziom - grunt, że są dość skuteczne póki co. a co dalej się działo będzie - czas pokaże. znając me szczęście - pewnie nic ;).

nie wyobrażam sobie świąt bez śniegu. a tego ani widu, ani słuchu. why?

[...]

(552). czyli zdarzyło się wczoraj.

2011-12-15T13:54:00.002+01:00

a zdarzyło się ono... wczoraj ;)

dość to zagoniony i całkiem przyjemny dzień był. i zaczął się co gorsza bardzo rano i dość jednak dziwnie. bowiem autobus o dziwo przyjechał punktualnie i kilka ostatnich metrów musiałem podbiec. a zawsze się tak miło spóźniał, że mogłem wychodzić 'na styk'. eh.

zajęcia jakoś zleciały, jedne, drugie, trzecie. pierwsza kawa, druga, trzecia. potem zapowiadany na piątek, ale w końcu iszczący się dziś obiad z McQueenem. oczywiście był za wcześnie (co mu się zawsze zdarza, pomijając nasze ostatnie spotkanie :D), ja się oczywiście spóźniłem lekko, ale z powodu przeciągającego się wykładu. plotki, plotki. a co tu kryć. nie da się też ukryć, że rzeczony się wylaszcza coraz bardziej i pół krk wodzi za nim wzrokiem. jako że nadciągają święta nie obyło się także bez bajek o elfach. strasznie miłe i urocze to są wszak stworzenia! było też trochę tęczy i bursztynu, ale czego innego się spodziewać ;)

z pełnym brzuszkiem i głową udałem się złożyć świąteczne życzenia. wszak w tym tygodniu ostatnia okazja by dopaść doktora NN. całkiem się ucieszył, jednak na samej rozmowie się skończyło, gdyż musiał sprawdzić na jutro stertę kolokwiów. chętnie bym mu z tym pomógł, ale ugryzłem się w język :D. podobno słuchając pożyczonej ode mnie płyty myślał o mnie. dobre sobie.

by w końcu jakieś namacalne efekty miały miejsce, widzę się dziś wieczorową porą z moją love of the week. przynajmniej wg kumpello :D. i wcale nie napisał do mnie z w/w powodu. ot po prostu kojarzył mnie z instytutu i chciał się przekonać, że ma dobre oko. a że chłopak to miły, spacerem i jakąś kawą się powinno skończyć. czas wrócić do randkowego trybu życia ;). chłopca nazwijmy Kudłatkiem.

gdzie jest śnieg?!

[...]

(551). czyli wszystkie nasze ciemne sprawy.

2011-12-14T12:47:00.000+01:00

wychodzą zwykle na jaw po zmroku.

stąd też warto do tego zmroku cierpliwie czekać, by poznać skrywane oblicze. oblicze, które dodaje nam prawdziwości i tego ludzkiego pierwiastka. bo czy w końcu najciemniejsze sprawy właśnie nie są najfajniejsze? czy właśnie dzięki nim nie jesteśmy w pełni sobą. i czy dzięki nim właśnie życie nie jest dużo przyjemniejsze?

na ciemne sprawy wszelkie natrafiamy zwykle dość przypadkiem, lekko czepiając się słówka, które niczym początek nitki nawiniętej na szpulkę, za który pociągamy lekko, powoduje rozwinięcie. czasem tylko kilku metrów nitki, a czasem całej już szpulki. można próbować to rozwijanie się utrudniać. tylko po co. wszak pozwalając rozwijać komuś jego własną, czasem nieco poplątaną szpulkę, pozwalamy czasem też sobie na rozwinięcie własnej, na co pewnie byśmy sobie nie pozwolili nie mając pewności, że będzie owo rozwijanie całkiem bezpiecznym przedsięwzięciem, a przynajmniej nie będzie niebezpieczne.

krikrakren powiedział kiedyś, że jego rodzice mówili zawsze, że był grzecznym chłopcem, grzecznym krikrakrenusiem, tylko czasem wieczorową porą, gdy wszyscy szli spać, pojawiało się w nim nieco bardziej rozbójnicze oblicze ;). i chyba właśnie z każdym z nas jest tak. gdy gasną światła, gdy poczujemy się pewniej pokazujemy siebie od prawdziwej strony. tylko ktoś musi nam na to pozwolić.

a skoro przy krikrakrenie jestesteśmy, na jego ręce składam podziękowania m.in. za nowe zapasy obrazków. a skoro dziękuję, to już nie będę pytał o to filmowo-serialowego, o co powinienem go spytać :P

[...]

(550). czyli igranie z ogniem.

2011-12-13T08:51:00.001+01:00

brylantynowym ogniem.

wracam dziś wreszcie do krk. wracam jak zawsze przez wro i tym razem znów zahaczam o kawę z Brylantyną. ciekawe czy i tym razem znów chłopaczyna zaśpi i będę musiał się sobą zajmować przez minut kilkanaście zanim raczy się w swoim pięknym płaszczyku i szaliczku pojawić i mnie zacznie zabawiać. oby tym razem obyło się bez tego typu wpadek. ale to się okaże niebawem :D. na wszelki wypadek zadzwonię do niego o poranku, mam nadzieję, że tym razem nie zastanę go w łóżku. a jeśli tak. oh, zemsta będzie jakże słodka. i lepka ;).

wiodę sobie żywot spokojny handlarza. śliwek oczywiście. przebieram wybieram. szkoda, że ostatnio trafiam w większości na te wciąż niedojrzałe, albo o wyjątkowo nudnym i monotonnym smaku. ale jestem cierpliwym w grzebaniu. zaklikał do mnie chłopiec, którego kojarzę z wykładów z mego instytutu. strasznie pozytywny człowiek. i pewnie wreszcie zaczniemy też sobie cześć mówić ;). dowiedziałem się od niego, że chodzę z wiecznie strutą miną i się nigdy nie uśmiecham. to prawda w sumie. ale to mam we krwi i odstraszam tym polujących na mnie grin pissowców :D. a z tej znajomości nic więcej prócz znajomości i tak nie będzie. dość że McQueenowi się szczęśliwie wiedzie związkowo. limit w krk wyczerpany ;).

i chyba znów się udam na jakieś allegrowe zakupy :D. Yomosa pokazał mi śliczną bieliznę!

[...]

(549). czyli a dziś zostawiam Was.

2011-12-12T17:17:00.000+01:00

z piosenką tylko.

zwracając szczególną uwagę na annę marię od 1:30. a i z radością pochylając się na klimatem dawnego krakowskiego kazimierza i atmosferą knajpianą.

[...]

(548). czyli pomysły i domysły. a także propozycje.

2011-12-11T13:00:00.001+01:00

w roli głównej moja rodzona matka.

pod moją nieobecność postanowiła pościerać w moim pokoju kurze. a czyniła to całkiem dokładnie, nawet półeczkę pod biurkiem wytrzeć jej się zachciało. a tam kiedyś wrzuciłem jakieś stare newsweeki, przekroje i inne takie, gdzie pisano czy to o homoadopcji, czy to na inne tęczowe tematy. zasiadła zatem ona jak gdyby nigdy nic w moim pokoju na fotelu i ni z gruszki ni z pietruszki zadała pytanie, co to za gazety trzymam pod biurkiem. wieszcząc nadciągające zagrożenie sięgnąłem na inną półkę, na której leżały jakieś gale i vivy z wywiadami z jopek. jednak nie udało się mi tego w ten sprytny sposób załatwić.

padło zatem jakieś nie wprost pytanie, po którym się ślizgając odpowiedzi nie udzieliłem. potem dowiedziałem się, że jestem wybredny pod względem dziewczyn i że w każdej mi coś nie pasuje. oraz sakramentalne, czy lubię dziewczyny. no lubię, ale co z tego :D. na koniec powiedziała, coś, czego sens można oddać tym, że nawet jeśli bym się gejem okazał to spoko, ona i tak jest moja matką i to nic nie zmieni. no niech i będzie. a do tego to muszę sam dorosnąć i żadne ciągnięcie za język tu nie pomoże.

atrakcji zatem pobyt w domu dostarcza mi wiele. prócz tych powyższych także leczę swe przeziębienie, gardło ochrypłe oraz cieknący nos. awesome!
a finał voice nie skończył się tak jak chciałem :(. choć sam program jak zawsze dostarczył wielu wrażeń dla oka i ucha. i nawet mama się w niego wciągnęła i zaczęła żałować że wcześniej nie oglądałem. a mówiłem, a nakazywałem. tak to jest jak się mnie nie słucha ;).

jakiś czas temu pewien z miłych bloggerów napisał mi, że chętnie by mnie zgwałcił. kuszące, kuszące ;). choć jakże niebezpieczne a zarazem przyjemne :P.

[...]

(547). czyli jak być domową boginią?

2011-12-10T12:15:00.001+01:00

niedługo mam nadzieję nią zostać.

za zdjęcie dzięki Brylantynie składam!

a wszystko za sprawką i boża pomocą nigelli lawson!

powróciwszy do domu, odkryłem sadzę przy kominku, w otworze kominowym tkwił zaklinowany czerwony potwór. czym prędzej podłożyłem ogień by go wykurzyć :D. w końcu paczkę już zostawił, to może zniknąć, tym bardziej, że już nie pierwszej młodości to pan :D.

zawartość paczuszki była za to przecudowna! pominę nowego llosę - tym pewnie zajmę się w pociągu w najbliższym czasie, pominę stos słodyczy, które w sumie uwielbiam, ale nie mogę ich jeść niewinnie, bo moja waga dość łatwo dzięki nim się zmienia. i to nie w tę stronę w którą bym chciał. póki co wszystkie pozostają zapakowane w firmowe opakowania. najgorzej bowiem otworzyć, potem trzeba całą paczuszkę, czy to rafaello, czy śliwek w czekoladzie, czy jajek kinder suprise, czy czekolady czy innych frykasów doprowadzić do końca. tak by opakowania się pozbyć i ślady zamaskować. choć potem i tak widać je w coraz bardziej obciśniętych spodniach ;).

najważniejszym punktem paczuszki była właśnie nowa książka nigelli lawson jak być domową boginią. zawiera ona z milion, a przynajmniej kilkadziesiąt przepisów na wypieki i przysmaki kojące duszę - tak przynajmniej wieści napis na okładce. a ja po przejrzeniu zawartości księgi, polizaniu kilku obrazków, radośnie potwierdzam i już zaczynam snuć plany związane ze swą kulinarną aktywnością. podejrzewam, że arcyrozkucharzony w przepyszny sposób Tahoe do tej księgi też by się chętnie przyssał ;). na co ja bym Mu chętnie pozwolił :D

a dziś o 20 finał the voice! :D

[...]

(546). czyli rejs to nasz ostatni.

2011-12-09T13:33:00.000+01:00

tym razem - rejs pociągiem.

wchodzi w łikend nowy rozkład jazdy, a wraz z nim znika bezpośrednie połączenie krk - Koniec Świata. jestem załamany i zdruzgotany, nie wiem ja dalej żyć. dziś zatem w pożegnalną trasę tym składem się udaję.

ciekawe po jakim czasie od przyjazdu do domu, będę chciał z niego już do krk wracać, i jak szybko mnie wkurzą domownicy czymkolwiek, albo pytaniami na tematy, których nie lubię. na pewno w każdym razie nie omieszkam na to zmarudzić. czy to w formie posta, czy to w formie tweeta.

otworzę też chyba nowy dział na blogu - wieści ze świata tęczowego portalu. w ramach pierwszego odcinka: portal kumpello jest co najmniej dziwny. można dołączać się do grup, można zostawiać ślady w formie jakiś krzywych emotek. inne dziwne rzeczy też można. ale pierwsza śliwka napisała. pożyjemy zobaczymy. ale nawet nie chciało mi się odpisać za bardzo. ale się zmusiłem :D. może coś się z tego portalu urodzi, gdy tylko więcej entuzjazmu włożę.

oh, ja nie wiem jak ja dziś te 6h wysiedze ;o. czy warto było szaleć tak...

[...]

(545). czyli łowy.

2011-12-08T20:01:00.001+01:00

czas na nowo rozpocząć.

i to pomimo, że wciąż wierzę w spotkania przypadkowe, których występowanie zawdzięcza się losowi. losowi, który jak wiadomo jest ślepy, a do tego pewnie złośliwy, więc nigdy nie wiadomo jaką ofiarę pod nogi nam rzuci. jednak szkoda chyba biernie czekać na moment, gdy przypadkiem wpadnę na kogoś w sklepie, na rozsypujące się pomarańcze, przypadkiem złowione spojrzenia, numer napisany na paragonie, czy inne tego typu filmowe sceny. choć jak się zdarzą w międzyczasie polowań prowadzonych metodą tradycyjną - cóż no - nie pozostanę na nie ślepy.

zdjęcie wybrane, teraz tylko czas wypełnić kilka szalenie interesujących rubryk i już można przebierać. zupełnie jak w śliwkach robaczywkach, nawet wśród nich można trafić na jakąś całkiem zdrową i smaczną. obym tylko nie musiał za długo tam grzebać ;). portalu randkowy, tęczowy, po X miesiącach przerwy powracam. (X jest liczbą dwucyfrową. o zgrozo. ale na lenistwo me nic poradzić w stanie nie jestem).

a na koniec zalecam wywiad z piasecznym. jak zawsze rzucającym złotymi myślami, a krikrakrenowi dziękując za piosenkę, pytanie zadaję czy już zabrał się za qaf? :P

a tabletki są fajne, takie kolorowe jak lentilky, trzeba tylko wiedzieć, które i w jakich ilościach się bierze, bo potem się mieszają różne rzeczy i tożsamości ;).
a bliźniaki są takie fajne!

[...]

(544). czyli zaginiony brat.

2011-12-07T17:22:00.000+01:00

telenowela południowoamerykańska.

było ich czterech. czyli pięciu:

- ciemnoskóry mulat imieniem tsonga;

- o latynoskiej, zwyczajnej urodzie rafael;

- syjamskie bliźniaki - nikolaj I i nikolaj II (o urodzie dość słowiańskiej);

- antonio, który z kolei wyglądał na włocha.

cóż może łączyć tą egzotyczną grupę? wspólna krew. a przynajmniej w połowie wspólna. było to albowiem przyrodnie rodzeństwo. pochodzące z jednego łoża, acz z różnych matek. ojciec ciut oryginalny gust i potrzeby miał. i tak sobie podróżował i skakał białe ślady zostawiając. i jak to w południowej telenoweli bywa, wszyscy chłopcy w końcu przypadkiem się spotkali i zamieszkali w sumie razem. w sumie, gdyż rafael zmuszony był do pozostania na zachodzie kraju. ale i tak pobyt tam mijał mu całkiem przyjemnie. tworzyli przy tym chłopcy całkiem zgraną paczkę. spotykali się w miarę regularnie, ku wielkiej radości ich rodziców.

aż pewnego dnia, podczas rodzinnego zjazdu zastukał do ich drzwi Luca. wyglądał jak wypisz wymaluj antonio. jak się potem okazało był to jego zagubiony dawno temu brat bliźniak. nie zagrzał on jednak długo miejsca w świeżo odnalezionych rodzinnych pieleszach, gdyż musiał wracać do swej, już posiadanej, rodziny. jednak zwyczaj wspólnych spotkań i wymiany wrażeń pozostał im na długo już.

i jak patrzeć na nich wszystkich z boku, nie wiadomo, który z nich jest najfajniejszy. póki co miałem okazję poznać tylko bliźniaków (antonio i luce). jestem zachwycony!

ah! i odwiedził mnie w końcu listonosz! :D

[...]

(543). czyli orgazm i szpinak.

2011-12-06T15:22:00.000+01:00

to podobno sekret piękna skóry lady gagi (TU).

może w końcu i ja powinienem bardziej o siebie zadbać, w końcu jestem tylko niecały rok młodszy od niej. szkoda tylko, że nie mogę zajadać tyle szpinaku, ile bym chciał. mogę za to popracować nad tym drugim elementem ;). chyba, że w ten sposób to działa tylko u kobiet. ale chyba nie zaszkodzi spróbować :].

dziś mikołajki - zachowajcie w czystości swoje kominy, przeczyśćcie je jeszcze z raz na wszelki wypadek, coby mikołaj nie miał żadnych problemów z dojście. tzn. z dotarciem do Was z workiem pełnym prezentów. chyba, że nie byliście grzeczni. to wtedy czeka Was rózga. ale i to w sumie może być całkiem fajnym prezentem ;). wszystko zależy od mikołaja :D.

a markowi dziękuję za wczorajszą przesyłkę ;).

[...]

(542). czyli pułapki.

2011-12-05T13:08:00.002+01:00

post stylizowany.

codziennie podejmujemy różne decyzje. mniejsze lub większe, ważniejsze lub błahsze. te małe zapadają spontanicznie, większe poprzedzamy dogłębną analizą, by dokonany wybór jak najbardziej odzwierciedlał nasze oczekiwania. a im mniej czasu do podjęcia decyzji, tym stres z tym związany większy i łatwiej tym samym o pomyłkę. i łatwiej wpaść w pułapkę. NP:

pułapka definicji problemu - zbytnie przywiązanie do pierwotnie sformułowanej definicji problemu i niedostosowywanie do zmiany warunków, w miarę gdy problem poznajemy coraz bardziej;
pułapka zakotwiczenia - gdy przywiązujemy zbyt dużą wagę do pierwszej otrzymanej informacji lub do tej, którą bezpodstawnie uważamy za najważniejszą, np. sugestie znajomych, statystyki, trendy, które nie pozwalają nam swobodnie myśleć;
pułapka przywiązania do statusu quo - unikanie wyborów, ryzyka i odpowiedzialności;
pułapka asekuranctwa - gdy bojąc się popełnić błąd sytuację oceniamy i nasze działania planujemy tak by się zabezpieczyć;
pułapka powrotu do przeszłości - gdy nasze przewidywania opieramy na negatywnych zdarzeniach z przeszłości;
pułapka kosztów utopionych - zakładamy, że gdy raz nam się nie udało, kolejnym razem będzie tak samo niekorzystnie. w związku z tym nie podejmujemy kolejnej próby, pośrednio broniąc własnej złej decyzji.

co prawda przykładowe pułapki pochodzą ze świata biznesu, jednak z powodzeniem można się do nich odnosić w codziennym życiu. przyglądając się nim bliżej, łatwo zauważyć, że choćby podczas poszukiwania chłopaka, po raz kolejny wertując strony portali, bardzo często mniej lub bardziej świadomie w część z nich popadamy. a przy najmniej mi się to zdarza. jak ze wszystkimi uprzedzeniami i błędnymi podstawami decyzji w życiu walczyć trzeba. kto wie, może i na mnie czas nadejdzie ;).

Spencer! pozdrawiam!

[...]

(541). czyli 'sympatyczny'.

2011-12-04T12:10:00.004+01:00

podobno jestem.

ktoś z Was w to wierzy? że ja osoba aspołeczna, antypatyczna i socjopatyczna na pierwszy rzut oka może być właśnie za 'sympatyczną' uznaną? i to w dodatku przez osobę obcą i widzianą pierwszy raz w życiu niemal. a jednak tak się stało. ku memu wielkiemu zdziwieniu. ale po kolei :D.

wczoraj wieczorową porą na końcu miasta, u jo. odbyła się parapetówka, na którą zaopatrzony w tonę serów, alkohole i prezent na wejście, raczyłem się udać ;]. prócz gości znanych mi już dobrze od kilku lat pojawił się gość specjalny, co do zasady mi nie znany. obecnie jest on dupakiem gospodyni. i weź tu się odważ i mów z takim. i co ważniejsze mów z sensem i nie popełnij żadnego faux pas. skończyło się tym, że rozmawiałem z nim nawet o... piłce nożnej (sic!). wszystko to za sprawą mego ukochanego ginu ;). summa summarum, na koniec - wychodząc nieco wcześniej, by jak sam powiedział nie psuć nam imprezy - zdradził gospodyni zwanej gospodarką, że właśnie jestem sympatyczny. ciekawe czy przekaże to doktorowi NN, z którym się przyjaźni.
ciekawe ile z rzeczy, które mówiłem, mówiłem naprawdę. i co mówiłem. a co mi się już dziś śniło. mam nadzieję, że to co wydaje mi się, że mówiłem, tylko mi się śniło ;). zbyt dawno nie piłem chyba :D ale to się okaże niebawem, gdy usłyszę relację z imprezy. eh, chyba trzeba częściej gryźć się w język czasem.

(chociaż jak twierdzi pewien blogger o podwójnej tożsamości jestem zły i okropny i chciałbym go wypatroszyć. oh! miód na moje serce!)

a teraz czas na the voice, gdyż wczoraj zabawiając się nie miałem okazji oglądać.
i Yomosie za mejlowe przesyłki dziękuję pięknie :*

[...]

(540). czyli ognisko.

2011-12-02T17:03:00.002+01:00

czas chyba powoli rozpalać.

własne i prywatne. zapasy drewna chyba mam duże. udało się je przez miniony czas nieco odbudować. teraz trzeba tylko zbudować stosik. i odważyć się potrzeć zapałkę i wzniecić iskrę, by ta płonąc, zajęła i inne patyczki :D. zadanie wydaję się dość proste. choć przy tym bardzo trudne. bo z jednej strony starczy tylko 1 zapałka, ale z drugiej konstrukcja drewniana musi być perfekcyjnie ułożona, by ogień płonął równo, długo. dawał dużo światła i ciepła. a może by przede wszystkim wieczorami wabił ćmy.

ale to się jeszcze zastanowię. choć zima zdaje się być bardzo dobrym okresem na tego typu działania.

spłodziłem wreszcie cv i list motywacyjny. jestem z siebie dumny! a nawet go trochę porozsyłałem :D. niech się teraz tylko zachwyci, ten co zachwycić powinien ;).

[...]

(539). czyli znowu zły dzień.

2011-12-01T15:21:00.002+01:00

ojjj tak.

a mglisty poranek wcale, a wcale tego nie zwiastował.

1. na seminarium dotarłem przed czasem. tym razem doktor postanowił się spóźnić. siedziałem więc sobie czekając i w myślach mordując pół ludzkości. widać myśli te uwidaczniały się na mojej twarzy, gdyż doktor na dzień dobry rzucił do mnie chyba jest pan zawiedziony że jednak przyszedłem. a było wręcz przeciwnie; szlag by mnie trafił, gdyby się okazało, że seminarium nie ma, a ja wstawałem bezcelowo, czego to nie omieszkałem mu powiedzieć.

2. skończyło się seminarium 20 minut wcześniej. doliczając do tego pół godziny przerwy między zajęciami miałem 50 minut niepotrzebnie pustych. połaziłem po rynku. stragan świąteczny na straganie, a na tym straganie jeszcze jeden stragan a na tym krakowska szopka, na którą nadziany w dupę jest aniołek. do tego bigosik, kiełbaska, szaszłyki, grzańce. milion ludzi i drugi milion gołębi. sam już nie wiem co gorsze.

3. kolejne zajęcia. siedziałem znowu z żądzą mordu albo przynajmniej gwałtu. i znowu się skończyły kwadrans wcześniej. i znowu okienko się wielkie zrobiło. tego już było za wiele. zebrałem swoje zabawki i podreptałem na przystanek na autobus.

4. po drodze jednak na ów przystanek przejść musiałem przez przejście podziemne koło dworca. wszystkim tam pachniało. i 3dniowym żulem i pysznymi oscypkami uwędzonymi w spalinach i kebabami i góralkami serki sprzedającymi. cuda cuda. i jeszcze ulotki rozdają. i weź zrób tu slalom gigant. dobrze, że moja zła mina jeszcze działa na nich wszystkich odstraszająco.

5. myślałem, że choć podróż autobusem już nie będzie stawiała przede mną żadnych wyzwań. oh jak bardzo się myliłem. moje ulubione miejsce już było zajęte, więc usiąść musiałem na takim poczwórnym i ledwo to uczyniłem, naprzeciwko mnie usadowiła się matka z odczepionym od pioruna synkiem. który nie chciał siedzieć, tylko stać i się trzymać i mówił że na pewno mu się wtedy nic nie stanie. i baaardzo o to prosił i to wielokrotnie. mamuśka pozostawała nieugięta. a nóżki dziecka były bardzo rozmachane. raz po raz mnie szturchały. a z każdym szturchnięciem me ciśnienie oraz pragnienie mordu rosło. i rosło. gdy wydawało się, że już wyżej urosnąć nie może, mamusia wstała. już cieszyłem się, że wysiadają wreszcie. a ta postanowiła ustąpić miejsca kolejnemu małemu bachorkowi, który wsiadł z babcią do autobusu. bezradnie oparłem się o szybę i opuściłem głowę. od tej chwili było mi już wszystko jedno, byle jak najprędzej dojechać i opuścić to mordercze miejsce.

6. do tej pory nie mogę dojść do siebie.

7. a i jeszcze wypatrzony do zakupu produkt na allegro zniknął i przepadł. ;o
EDIT:
8. zamówiłem sobie pizze na obiad. panie odbierająca zamówienie chyba była skupiona na czymś innym niż słuchaniu mnie i pan dostawca pojechał pod numer 43 zamiast 40... na druga stronę osiedla. ciekawe czy pizza będzie ciepła. czekamy. czekamy. a może rozpłynie się we mgle.
EDIT2:
9. przyjechała pizza. i dostawca tejże. który okazał się karłem. dosłownie.

niech mi ktoś pomoże znaleźć motywację do napisania listu motywacyjnego. eh.

[...]

(538). czyli szpagat.

2011-11-30T17:39:00.002+01:00

czy kiedykolwiek się uda?

bo czy można chcieć i nie chcieć. albo podjąć decyzję, a potem ucieszyć się, że chwilowo z powodu okoliczności zewnętrznych jest ona niewykonalna. coś jakby chcieć i się bać tego chcenia. bo niby dobrze jest tak jak jest, ale może być jeszcze lepiej, choć nie musi. a czas decyzji i wyborów zbliża się nieuchronnie ;).

albo co wybrać gdy głosy rozkładają się pół na pół, a po cichu żadnej z opcji się nie kibicowało.

to chyba odwieczny problem jak zjeść ciastko i mieć ciastko. choć w sumie to można dość prosto rozwiązać... kupując dwa ciastka.

i tak nie napiszę o co mi chodzi, więc koniec tematu :D.

a od poniedziałku załamanie pogody i koniec jesieni :(( i początek chlapy, ciapy, śniegu. bu! :((

i skoro czas świąteczny nastaje i ja odpowiedni kolor bielizny przywdziewam :D. dziś premierę miały moje adwentowe bokserki ;).

[...]

(537). czyli północ-południe.

2011-11-28T20:52:00.002+01:00

i z powrotem.

na szczęście tę podróż nie mi przyszło odbyć. a może niestety, bo po terenach widokowo dla mnie nowych by ona była. i przede wszystkim kolejowa. w każdym razie z północy na południe przybył na dni i noce trzy prawie w osobie własnej krikrakren. tłumacząc ów imię z pomorskiej gwary można dowiedzieć się, iż oznacza ono ten, który nie jada słodyczy. i w sumie niewiele co jada :D. pyta człowiek, wypytuje, wyciągnąć usiłuje czym karmić i.... wszystkie propozycje są odrzucane jedna po drugiej. osiwiałem i wyłysiałem doszczętnie niemal już przez to ;). ale mimo to udało mi się go czymś jakoś nakarmić i uniknąć krzywienia się i pojawiającego się za słodkie!

jednak od początku zaczynając ;]. w piątkowy wieczór na krakowskim bruku i w mych skromnych progach wylądował krikrakren właśnie (pozostając w nich do dzisiejszego poranka). turystycznie w przeciągu dwóch pełnych dni zobaczyliśmy wszystko co się znajdowało na jego 15punktowej liście a nawet jeszcze więcej (gdyż nie byłbym sobą nie dodając czegoś od siebie). innymi słowy pół krakowa zostało zdeptane i zjechane i w ten magiczny sposób naznaczone na wieki. trasa niech pozostanie tajemnicą. udało się mi dzięki temu odwiedzić miejsca, w których nie byłem od kilku długich lat; miejsca, których nie sposób było nie odwiedzić, nie okraszając ich opowieściami z życia wziętymi. były miejsca smaczne i słodkie (ku utrapieniu mego gościa). perfekcyjnie także spisała się pogoda, racząc nas i mgłą i cudownym słońcem i pogodą iście momentami - sic! - wiosenną. plotkarskie zakątki także odwiedziliśmy. no nie da się ukryć ;). kogo swędział nos, ucho, czy inne miejsca, niech się obgadany czuje :P.

w międzyczasie padało raz po raz pstryk i pstryk a potem znowu pstryk. możecie w komentarzach zgadywać ile razy ów dźwięk wydał z siebie krikrakrenowy aparat i z iloma pięknymi zdjęciami wraca ów do siebie na pónoc ;]. jak ktoś będzie bliski prawdziwej odpowiedzi pomyślę o nagrodach ;).

ale już nie marudzę, choć uwielbiam :D. za przemiły łikend dziękujemy i pozdrawiamy!

nemstuś! żyję! :P

[...]

(536). czyli kra, kra!

2011-11-25T16:07:00.000+01:00

złowieszczo wczoraj czarne ptaszyska znać o sobie dawały.

i wykrakały. wczoraj się dwa cuda wianki zdarzyły. oba związane z gazem, kuchnią i moją skromną osobą. nie odkręciłem bynajmniej kurków i nie oddychałem głęboko. co to to nie.

nastawiłem sobie wodę na pierogi wczoraj. i wróciłem dzielnie do pokoju coś pogrzebać w necie. i poklikać z takim jednym zagadywaczem. Yomosą konkretnie. i tak mnie zagadał, że o obiedzie mi się zapomniało i gdy po półtorej godzinie wróciłem do kuchni połowa wody z kociołka się wygotowała. a i czas obiadowy minął. życie. wieczorową porą do czekoladowego muffinka na kolację zalałem sobie herbatę toffi-waniliową. zostawiłem by się zaparzyła, bo chciałem dopełnić mlekiem. muffinka w sumie zjadłem w tak zwanym międzyczasie, gdy wróciłem do kuchni herbata była już zimna, a przecież, tylko chwilę mnie nie było. dziwna dziwność.

dzisiaj rano nastąpiło za to zdarzenie kulminacyjne, kumulujące całą złośliwość świata. chociaż tym razem opatrzność czuwać musiała. albo może naprawdę złego licho nie bierze :D. jadąc rano na zajęcia autobusem czasem zdarza mi się przesiadać na inną linię. tak było i dziś. stoję czekam wypatruję. zwykle wsiadam w ostatni drzwi, gdyż tam najmniej ludzi się tłoczy. dziś autobus był zadziwiająco niezapełniony. wsiadłem zatem drzwiami przedostatnimi i dzięki temu uniknąłem nadziania się na swego ex, który czaił się chytrze przy ostatnich. spojrzał na mnie, ja na niego i udaliśmy że się nie widzimy. wcale mnie to jakoś nie dziwi. a jak widać krk to bardzo niebezpieczne miasto, a nieszczęśliwe przypadki czają się wszędzie, nawet w żółtych autobusach.

a nadchodzący weekend w ogóle jakiś kraczący się zapowiada ;]

(535). czyli kupa :P.

2011-11-24T19:26:00.002+01:00

motywem wykładu.

Yomosa, dzięki za foto!

wszak siła kupą, czyli kupa siłą. coś mi tu śmierdzi. w składni tego wyrażenia, ale mniejsza o to. pani doktor była nad wyraz roztrzepana dziś. ale choć można było się pod nosem uśmiechnąć. a i skończyła pół godziny wcześniej. możliwe że powinienem tego posta zadedykować osobie, której temat ten jest dość bliski, i która chętnie doń nawiązuje ;). niniejszym to czynię :D. mój drogi, ten post jest dla Ciebie!

dzień dziś wielce jesienny. szary, powolny. nijaki. próbowałem prócz zajęć znaleźć trochę czasu na odwiedzenie jednego z moich trzech krakowskich uspokajaczy. na kopiec było za daleko, na błonia jakoś mi się nie chciało a i pogoda pizgająca z lekka zniechęcała. skończyło się... przelotem przez perony dworca kolejowego, posłuchaniu monotonnych zapowiedzi nadciągających składów, tych opóźnionych i już gotowych do odjazdu. oraz przyglądaniu się pędzącym pasażerom, niewiedzącym co-gdzie-jak. może to nieco dziwne miejsce - jakby ktoś z boku spojrzał - ale na mnie działa w sposób magiczny.

poza tym dziś czwartek, dzień noszenia moich ulubionych ostatnio majtek ;). aż się napatrzyć nie mogę. raz jeszcze dzięki! :)

(534). czyli zmiany, zmiany.

2011-11-23T12:58:00.000+01:00

i to jedne z poważniejszych ostatnimi czasy ;).

firefox mi zwariował. zaktualizował się, następnie wyskoczył błąd podczas aktualizacji flasha, a potem było już tylko gorzej. nie działał youtube, nie działały inne strony z filmikami różnymi, nie działała wrzuta. w sumie i dzięki temu reklamy się nie wyświetlały, ale jakoś mało mnie to cieszyło. a potem pojawił się niebieski ekran. i nie było niczego. przynajmniej na chwilę. potem się zresetował laptop i zaczął na nowo działać. mniejsza o mój prawie zawał, ale moja internetowa swoboda została poważnie ograniczona!

zacząłem szukać alternatywy. IE jakoś mnie nie przekonywał. zassałem chrome... i się zaczęło. moje kręcenie nosem. wszystko inne, wszystko nie takie jakie znałem. brrr i grrr. i dramatyczne 3 kropki! ale powoli go oswajałem. importowałem zakładki i zapisane hasła z FF, szkoda, że historii się nie dało i teraz muszę na nowo wpisywać każdy adres. udało mi się także udomowić pasek zakładek do szybkiego uruchamiania i teraz jednym klikiem na ikonkę przenosi mnie w wybrane miejsce sieci. nie podoba mi się jeszcze wyszukiwarka. oferuje za mało opcji wyszukiwania, ale może i to się mi uda na własną czy też firefoxowa modłę przerobić. odwrotu już nie ma. nie będzie źle chyba.

chociaż z przerażeniem stwierdziłem jak bardzo odmiennie, jak bardzo brzydziej wygląda mój layout w tej przeglądarce. grr!

prezentacja przeklęta zrobiona. odfajkowana. teraz się czas zająć poważnymi sprawami. może wreszcie spłodzę sobie cv jakieś :D.

[...]

(533). czyli cytuję.

2011-11-22T13:35:00.000+01:00

tworząc swą piękną prezentację, na podstawie lektury poniższej.

W rezultacie unikam pochopnych sądów i zwyczaj ten uczynił ze mnie powiernika wielu interesujących ludzi, a także ofiarę niejednego nudziarza. Umysły nienormalne szybko wykrywają taką skłonność u człowieka normalnego i chętnie ją wykorzystują: stąd w czasie studiów niesłusznie bywałem podejrzewany nawet o dwulicowość tylko dlatego, że zdarzało mi się poznać bolesne tajemnice różnych dziwnych, bliżej mi nie znanych typów. W większości wypadków wcale nie zabiegałem o zaufanie - udawałem, że śpię czy nie mam czasu, albo stawałem się odpychająco wyniosły, gdy, wnosząc z nieomylnych znaków, czułem w powietrzu czyjeś zwierzenia; bo zwierzenia młodych ludzi albo przynajmniej forma, w jakiej je czynią, mają zazwyczaj charakter plagiatu i psuje je brak szczerości. Aby powstrzymać się od sądzenia bliźnich, trzeba mieć ogromny zapas ufności. Do dziś pozostała mi obawa, że coś istotnego przeoczę, że coś mi się wymknie, jeśli nie będę pamiętał, iż poczucie fundamentalnych zasad przyzwoitości nie wszystkim przy urodzeniu jest równo dane.

F. Scott Fitzgerald "Wielki Gatsby"

i coby za głęboko nie było - chłopcy na koniec ;).

[...]

(532). czyli wrocław.

2011-11-21T09:42:00.000+01:00

całkiem przypadkiem w sumie.

od pewnego czasu usiłuję się terminami zgrać z Brylantyną, coby na plotki się umówić. wreszcie w ten łikend terminy zgrać się udało. w sobotę umówiliśmy się na 11.30 w... i tu zaczynają rodzić się problemy. wg niego na niedzielę, a wg mnie na poniedziałek :D. on wypatrywał na dworcu wczoraj mnie. dziś kiedy ja wysiadłem - w nowo umówionym i potwierdzonym terminie i godzinie, jego na peronie 9 i 3/4 nie dostrzegłem. standard - pomyślałem. pewnie spóźni się jak zawsze ;]. profilaktycznie jednak sięgnąłem po telefon, by sprawdzić, jak mu jeszcze daleko do mnie ;). i co się okazało? że bardzo daleko i oczekuje mnie w swoim łóżku, gdyż dopiero się obudził. oczekuję, go zatem cierpliwie w jednej z galerii handlowych, smarując posta o tym jakże zaskakującym i skandalicznym wydarzeniu.

chyba że to zemsta za wczoraj ;).

śniadanie na Końcu Świata, kawa we wro, obiad w krk ;). to może kolacja u Yomosy & Tahoe na wschodzie ;>

[...]

(531). czyli ku końcowi.

2011-11-20T18:25:00.000+01:00

łikend sobie zmierza.

całkiem nie postrzeżenie. ledwo chwilę temu był piątek i się tłukłem na Koniec Świata pociągiem, a dziś już niedzielny wieczór i swe zabawki trzeba pakować, by jutro na nowo zasiąść w boskim interregio. i ów pociąg też zmierza ku końcowi, albowiem od nowego rozkładu jazdy zniknie i wyparuje. tym samym Koniec Świata straci jedyne bezpośrednie połączenie z krk. tzn zostanie jeszcze eurocity, ale kto przy zdrowych zmysłach płaciłby 4x więcej za bilet ;].

z dobrych domowych wieści, po 3 tygodniach niestawania na wadze, ta wskazała iż ważę ciut mniej niż ostatnio. uff. ale to wciąż o 3-4 kg za dużo w porównaniu z mą wagą optymalną i pozwalającą bez problemów na wciśnięcie się w co poniektóre ubrania ;).

ledwie tydzień temu łikend był mega radosny i mega przyjemny. i też był minął raz dwa. a nawet prędzej. aż za prędko. jak wszystko co dobre.

ania rusowicz, córka swej matki, czyli ani rusowicz, wydała płytę. lekko nawiązującą muzycznie do dawnych big bitowych rytmów, estetycznie do dawnych lat. bardzo radosną i pozytywną. nigdy nie przypuszczałem, że mi się spodoba. polecam gorąco!

[...]

(530). czyli dobra mina do złej gry.

2011-11-18T13:18:00.000+01:00

na pewno warto?

lepiej udawać, że wszystko ok, czy jednak dać znać o swoim niezadowoleniu. wybierając pierwszą opcję zyskujemy święty spokój (ten w otoczeniu i chyba jednak pozorny, gdyż powierzchowny), nie wszczynamy czasem niepotrzebnych kłótni lub sprzeczek ale z drugiej nie postępujemy do końca w zgodzie z sobą choć próbujemy zamaskować swoje urazy, które się pojawiły właśnie podczas złej gry lub gry, której zasady nie do końca nam odpowiadają. czasem może i akcentowanie własnego zdania choćby świeczki nie jest warte. ale może i o takie drobne rzeczy warto nauczyć się walczy, po to by potem także umieć walczyć o ważniejsze. nvm. ;).

zimno na polu! przezimno! arktyka i syberia to przy tym pikuś. zamarzłem czekając na pieroński autobus. no ale trudno. pozostaje tylko mieć nadzieję, że pociąg do którego niebawem zasiądę, udając się na Koniec Świata, będzie ogrzewany. a przy tym nie będzie on sauną ;).

i chyba jestem trochę przewrażliwiony. a może i nie :D.

[...]

(529). czyli plotki, fakty i akty.

2011-11-17T16:46:00.000+01:00

i nie tylko.

o poranku dziś. bladym świtem. w centrum miasta. przy deptaku. wymarłym jeszcze wtedy. umówiłem się na widzenie z McQueenem. i ów spóźnił się. koniec świata. to mu się prawie nigdy nie zdarza. a to jeden z widocznych skutków jego wielkiego zakochania. wysłuchałem więc historii jego pięknej miłości, narzekań na brak czasu i zły świat, kilka plotek, faktów i prawie aktów z jego życia. szczegóły jednak zachowam dla siebie ;]. co przyznać - nawet publicznie trzeba - miał przecudowny płaszczyk!

potem postanowiłem kontynuować kreowanie zbiegów okoliczności. o dziwo z sukcesem. i choć nie miałem już ochoty na kawę, pognałem po nią o porze odpowiedniej. i akurat minąłem NN pod drzwiami kawiarni. jednak tym razem poszedł dalej. po czym zawrócił i jednak zdecydował się na zakup kawy. potem dzielnie podreptraliśmy do instytutu. on na zajęcia, ja w sumie też :D. oh. cóż za wspaniały przypadek. jeszcze jedno takie spotkanie i na ślubnym kobiercu na pewno wylądujemy!

i dobranoc chwilowo mówię :D.

[...]

(528). czyli zły tydzień!

2011-11-16T12:48:00.000+01:00

uwaga! będę marudził.

jaki poniedziałek, taki cały tydzień. poniedziałek był bardzo jesienny. późno jesienny nawet. i tak ot sobie minął.

wtorek dla odmiany był pełen wydarzeń. przy wtórze niedziałającego jak trzeba internetu. który jakby chciał, ale nie mógł. wieszał się i rozłączał, potem działało gadu, a potem dla odmiany wczytywały się w iście konduktowym tempie strony. i tak na przemian. i tak w kółko. byłem też odebrać pewien świstek w sądzie i zanieść go do swej przyszłej korporacji. okazało się, że nie potrzebnie. już nic mnie nie dziwiło wczoraj. zatem także pewna kuchenna wpadka nie wprowadziła mnie do grobu, a ino postawiła nad przepaścią, nie sugerując nawet czynienia kroku na przód. wciąż mogłem się cofnąć. i dlatego też z sukcesem zrobiłem dwa prania. i to nic, że podczas wirowania pralka z nagła postanowiła sobie rozpocząć wędrówkę po łazience. kiedyś ten pierwszy raz nastąpić musiał!

na wieczór, by uspokoić skołatane brakiem sieci nerwy i szybko zasnąć, coby z łatwością wstać na 8, zaparzyłem sobie meliskę. z pomarańczą. nawet z dwóch maczałek. dawno nie byłem tak pobudzony. gdzieś koło 1 wreszcie skończyłem się przewracać z boku na bok.

dziś środa. na 8 miałem. budzik hmmm może i dzwonił, ale zdaje się, że zamiast w drzemkę, to go wyłączyłem i obudziłem się jakoś kwadrans po 8. w sumie to tylko wykład. postanowiłem się zatem zebrać na kolejne zajęcia. na 10. tam już pojawić się musiałem, wszak to bardzo ważne ćwiczenia. dotrzeć dotarłem. lekko spóźniony, bo postanowiłem jeszcze wdepnąć do cukierni na śniadanie. dotarłem ubrany jak 'idź i nie wracaj'. mam nadzieję, że nikt nie zauważył jak fatalnie dobrałem spodnie do butów i jak okropnie się układały. brrrr! i aaaaa! tragedia.

teraz jeszcze jakiś nudny wykład. może się nie potnę. i w sumie już nic mnie nie zaskoczy dziś. nawet śnieg. choć w sumie ten już rano usiłował prószyć.

pufff!

kolejny ciąg relacji walki przegrywanej ze złym światem nastąpi zapewne wieczorem...

[...]

(527). czyli cicho, pusto.

2011-11-15T18:25:00.000+01:00

i głucho.

od początku listopada siedzę sam w mieszkaniu, gdyż moja współlokatorka najpierw bawiła w ciepłych krajach, a po powrocie z nich pojechała do siebie do domu i tam się kuruje na jakieś przeziębienia. a ja budzę się sam (to nawet i jak ona była, miało miejsce :D), kawę robię sam i wszystko inne robię sam. gdzieśtam kogoś na mieście dopadnę. chwalę pod niebiosa internet i czające się w nim dobre dusze.

tym puściej, że w łikend było przyjemnie pełno. a skoro do łikendu mi się dotarło, wspomnieć muszę to co obiecałem. yomosa bezkonkurencyjnie dokładnie, z uśmiechem na twarzy i radością w sercu oraz wielką gracją zmywa naczynia! podziwiam szalenie, ja tego czynić nie cierpię!

marudząc na koniec: poszukuję płaszcza. ktokolwiek widział. ktokolwiek wie.

(526). czyli podwójna dawka.

2011-11-14T16:23:00.000+01:00

radości i ogólnieogarniającej wesołości.

co dziwniejsze mi nie zaszkodziła, a przyjęła się całkiem dobrze na naturalnie smętnym organizmie. i organizm domagał się jeszcze i jeszcze, a łikend niestety nieubłaganie szybko raczył się skończyć. ale po kolei i od kolei zaczynając.

dnia pięknego i słonecznego, o porze poranne i temperaturze mroźnej, po nocy dość nie dospanej (przez nich) i podróży odmrażającej kończyny, na krakowskim dworcu pojawili się (w kolejności wyskakiwania z wagonu) - Yomosa & Tahoe. tym razem udało mi się stawić na peronie przed przyjazdem pociągu a i sam skład nie zrobił psikusa i za wcześnie się wtoczyć nie raczył. zatem sam akt wypatrywania i powitania przebiegł bez zakłóceń :).

realizując misternie ułożony plan, plątaniną tuneli pognaliśmy na autobus i prosto do mnie, by móc przystąpić wreszcie do realizacji właściwej jego części. czyli tej lekko turystyczno-krajoznawczej ;). nawiedzono i odwiedzono zatem (w kolejności losowej): pewien kopiec, pewien duży trawnik, deptak nad rzeką, galerie handlowe (oj się poobławiali chłopcy, na co zerkałem z wielką zazdrością, bo mi albo nic się nie podobało, ja jak już spodobało, to nie było oczywiście rozmiaru). na ulicy, na której zawsze pada, tym razem było całkiem sucho, ale nie odejmowało to jej uroku.

jako że kuchnia jest centrum każdego domowego świata, i tym razem nie odbyło się bez czynionych tamże plotek. plotek opływających winem i sosem śmietanowo-jakimśtam (nie będę zdradzał swych kulinarnych sekretów :P), w którym to skąpane były makarony. zestaw osób w kuchni idealny do wspólnego gotowania, spożywania i zmywania ;).

i wreszcie muszę się cudownymi darami pochwalić :D. przecudownym, zaczarowanym kubeczkiem skrywającym, ukazującego się po napełnieniu ciepłym płynem, zacusia w postaciach dwóch :D. wreszcie nie będę musiał się obawiać, że podczas porannej kawy przypadkiem moje usta zetkną się z vanessą ;). i dwa. oh oh. cudownie leżące i układające się na mnie majtki :D. krój i wzór nie sekretem pozostanie. mrrr!

ani się człowiek obejrzał a łikend niczym z bicza strzelił dobił do końca i rad-nierad (a raczej bardzo nierad) musiałem odprowadzić gości na dworzec i odesłać ich na wschód, by tam spędzili kolejne przyjemne wspólne chwile.

za wspaniałe towarzystwo i wspaniałe wszystko dzięki serdeczne składam łącząc odpowiednio okraszane buziaki ;].

teraz zostaje mi tylko robić wieeelkie pranie i czynić wielkie porządki :D.

i chyba przekonam się też do latynosów. a zwłaszcza do antonio.

[...]

(525). czyli zbieg okoliczności?

2011-11-10T20:02:00.000+01:00

czy ktoś w nie w ogóle wierzy?

gdy coś się przydarza pierwszy raz - i owszem. ale każdy kolejny raz powinien być już podejrzanym. gdyż zbiegi okoliczności można kreować samemu. i druga strona wcale wiedzieć o tym nie musi. dziś kupując po zajęciach kawę w pewnej sieciówce, o 11.30 nadziałem się na doktora NN. cóż za zbieg okoliczności! powitał mnie gdy przepuszczałem go w drzwiach. rzeczywiście - odparłem bardzo błyskotliwie. co robi Pan tak rano w mieście? jako że bylem na zajęciach, odpowiedziałem zgodnie z prawdą i pożałowałem i doktora, że o tak nieludzkiej porze musi też jakieś ćwiczenia prowadzić. co my byśmy bez kawy zrobili, panie doktorze? spali cały dzień :D odpowiedział z rozbawieniem i życząc sobie wzajem miłego dnia każdy z nas pognał do swych spraw.

za tydzień powtórka z historii się zdarzy. i to dopiero będzie zbieg okoliczności. dla niego. nie dla mnie.

a od jutra podejmuję gości. długowyczekiwanych. goście lepsi od dwóch zakusiów na raz :D. 9.36 na dworcu. oh jak ja uwielbiam pociągów wyczekiwać przywożących takie osoby :D.

Yomosie i Tahoe z okazji siódmej czyli szóstej rocznicy życzę... już Wy wiecie czego :).

[...]

(524). czyli cukru?

2011-11-09T20:11:00.001+01:00

mało, dużo?

a może soli? byłem dziś między zajęciami w ikei na zakupach drobnych, a przy okazji na obiedzie. niezmordowane klopsiki/pulpeciki z frytkami i żurawiną a do tego szarlotka z kawą. nic nadzwyczajnego. do tego na tacce położyłem nóż, widelec, łyżeczkę, mieszadełko, 2 opakowania cukru i także 2 soli. zapłaciłem majątek. bez dwóch groszy. i zasiadłem koło okna przy pustym stoliku z dala od dzieci. pierwsze co należy posolić frytki. rozrywamy saszetkę z solą i wsypujemy... do filiżanki z kawą. zabieram się do jedzenia. frytki nic nie słone. jakież było moje zdziwienie... mam nadzieję, że nikt nic nie widział :D. i całe szczęście, ze na frytki nie wsypałem sobie cukru. moja głowa widać została jeszcze przy stanowisku nakładania pulpecików na talerze, co czynił całkiem ładny i dobrze zbudowany pan kucharz. a przynajmniej pan za takiego przebrany.

powróciłem potem do centrum i zaczaiłem się w instytucie na doktora NN. jakiś czas temu pożyczyłem mu nową płytę jopek 'sobremesa'. trzeba zatem było sprawdzić, czy się spodobała i zbadać kiedy można ją odzyskać, co będzie okazją do kolejnego polowania. niestety jednak doktorek zaziębiony i zakaszlany. zatem szału nie było. ale - co ciekawe - powiedział, że się odezwie to się umówimy. powiedzmy, że w to w 50% wierzę ;).

teraz czas na wielkie porządki i wielkie zakupy. i zaklinanie słońca na łikend.

[...]

(523). czyli do stu razy sztuka.

2011-11-08T18:19:00.000+01:00

a może nawet do 101!

poszukuję - czy raczej poszukiwałem po części - trzech ważnych rzeczy do życia na najbliższy czas mi koniecznie potrzebnych. a dzieje się to od ponad tygodnia.

1. szpinak mrożony w liściach. towar zdaje się deficytowy w całym krk. odwiedzałem w łikend różnorakie sklepy żywnościowe, zaglądałem z nadzieją do zamrażarek. i nic. był szpinak, owszem, ale. albo już w sosie śmietanowym - po kiego grzyba mi dodatkowa chemia? albo już w formie rozdrobnionej. czyli mówiąc po ludzku w formie papko-sraczki za przeproszeniem. ani to to wygląda. ani smakuje. wczoraj wreszcie sukces osiągnąłem. zielone dobro spoczywa już w mej własnej zamrażarce. potem dobre różne takie tam z jego udziałem powstaną.

2. cynamonowa kora. wszędzie nic ino mielony. nie wiem co więcej napisać jestem prawie załamany ;).

3. buty jesienne. to chyba najgorsza sprawa. choć sklepów z butami na pęczki wszędzie, to jednak mój dziwny gust jest jeden jedyny i niepowtarzalny. i trudno go zadowolić. chodziłem niemal co dzień po galeriach, licząc że za którymś razem, po kolejnej wizycie w tym samym sklepie, któraś z par butów jednak się do mnie uśmiechnie lub choć oko puści. nic. galeria jedna, druga, trzecia, piąta. nic. aż wczoraj stał się cud. spodobał mi się jeden model. z radością pognałem do pani sprzedawczyni z zapytaniem o mój rozmiar. i już witałem się z gąską, gdy okazało się oczywiście że 42 nie ma. damn. jak się dziś okazało, dobrze, że nie było. dziś po kolejnej gehennie znalazłem inne ładne. w dodatku tańsze. i pan sprzedawca był nad wyraz miły, choć i nad wyraz bez wyrazu. nie podbił mego serca.

z napoczętego kiedyś cyklu łowię w środkach komunikacji miejskiej; jadąc dziś autobusem dość pustym, dane mi było siedzieć. zagapiłem się bezmyślnie przez okno. aż wreszcie na kolejnym przystanku wsiadł całkiem ładny chłopiec. zmierzyłem od stóp do głów. okazał się mniej ładny niż na pierwszy rzut oka, zatem wróciłem do rzucania okiem za okno. w pewnym momencie jednak spojrzałem i na niego, stał na przeciw mnie. i gdy tylko przeniosłem swój wzrok na niego, ten gwałtownie obrócił głowę, pokrywając się rumieńcem. ciekawe jak długo się na mnie gapił. uśmiechnąłem się pod nosem i przed jego nosem przeparadowując, na kolejnym przystanku wysiadłem.

[...]

(522). czyli o wódce i zakąsce.

2011-11-07T20:07:00.001+01:00

i to całkiem żywych.

zdaje się wódka i zakąska zestaw doskonały i idealny. nic odjąć nic ująć. a także nic dodać. i pomiędzy nimi też nic się znaleźć nie powinno. nie rozbijaj pisał Spencer w jednej z notek (rodem prosto z kazalnicy, rzec by się chciało). czyli i nie wchodź między wódkę i zakąskę.

a co jeśli zakąska sama pcha się ci w usta? a do tego wódkę jakoś nie za bardzo lubisz? a zakąska w sumie całkiem smaczna jest, czego miałeś już okazji swego czasu spróbować?

będą ostatnio w jednym z pięknych polskich miast miałem okazję spotkać się z osobą, którą darzę wielkim sentymentem (z wzajemnością). od roku jest w związku z osobą, której nie darzę (prawie) żadnym sentymentem, a w każdym razie jest to osoba doskonale mi obojętna. poszliśmy we dwóch na drinka. drugiego, trzeciego, czwartego. dawno nie słyszałem tylu komplementów (a że jestem człowiekiem dobrze wychowanym odpłacałem się tym samym. kto wie, może właśnie tego ów oczekiwał). dawno też rozmowa z nikim nie była najeżona taką ilością podtekstów. gdy zaczęliśmy się zbierać, by udać się na przechadzkę, po mieście lekko już uśpionym i pustym, pomógł mi przywdziać katanę, poprawił kołnierz koszuli i szalik. przypadkiem dotykając zbyt długo, w sumie całkiem nie przypadkiem. przypadkiem podczas spaceru wpadł we nie, przypadkiem się potknął i mnie objął. na pewno to był przypadek. przecież jest u licha w związku.

na do widzenia, gdy lekko już otrzeźwieliśmy, odwiózł mnie do mieszkania mego. na pożegnanie pogłaskał policzek i dał buzi. także w policzek.

dnia następnego także mieliśmy się widzieć. jednak nasze wolne terminy w efekcie się rozminęły, a żadne nowe nie pasowały już. szedłem tego dnia z moim serdecznym znajomym do kina (niniejszym Cię pozdrawiam marudo! ;*), gdy z naprzeciwka wyłonił się zagadanym przez telefon, towarzysz wieczora poprzedniego. pokiwaliśmy sobie ręką i każdy poszedł do swych spraw. dostałem potem uroczego sms-a. pisał: uważam, że towarzyszy nam zła gwiazda, skoro mogę Cię spotkać w 2milionowym mieście, gdy randkujesz z innym mężczyzną zamiast ze mną; mam nadzieję, że szybko się znów spotkamy! potem dzwonił. za wskazane uznałem telefonu nie odbierać. wszak byłem zajęty. kawę piłem z mym gospodarzem. odpisałem równie pięknie, z nadzieją, że krk, pod lepszą gwiazdą jest położony. ów nie krył dalej rozżalenia, że miałem ważniejsze obowiązki niż rozmowa i spotkanie z nim.

pewnie za jakiś czas się spotkamy znów.

i cóż z taką zakąską zrobić ma biedny konsument? nie pierwszy i ostatni raz przychodzi mi przed takim dylematem stawać ;). eh.

lecz gdy i wódkę i zakąskę lubię strasznie i uwielbiam ich połączenie, nie sposób mnie zmusić do jego zmącenia. warto wszak być przyzwoitym :). i przyzwoitym aż być się chce. bo to jeden z jaśniejszych punktów na horyzoncie.

[...]

(521). czyli dialog oh oh!

2011-11-06T22:13:00.000+01:00

wybacz drogi x. ;).

gdzie jest max? :P

x: bo prawda jest taka że jestem cholernym oportunistą. i tu mam kolegę od chodzenia na wernisaże, tu kolegę który pracuje w kinie i załatwia wejściówki, tu kolegę z opery itp

max: okropny jestes! to do czego ja Ci sluze? :PP

x: Ty akurat się nie wliczasz ;P bo ja z tamtymi się nie pieprzyłem nigdy hahaha

max: hahah. to jestem lewel nizej czy wyzej :PP

x: ciężko ocenić. w każdym razie z Tobą gadam z własnej woli i częściej. a nie tylko jak czegoś potrzebuję albo jak mi się nudzi xd

max: zaszczycony sie czuje!

x: no ej

max: no co

x: po prostu zastanawiam się czy nie traktuję facetów przedmiotowo.

max: i jakie wnioski z tej jesiennej rozkminy?

x: właśnie nie wiem.

pozostaje tylko westchnąć: eh ta dzisiejsza młodzież! i jak jej przy tym nie uwielbiać ;).

[i niech mnie młodzież za ten dialog nie zamorduje :D]

[...]

(520). czyli lepiej nie wychodzić.

2011-11-06T15:54:00.001+01:00

niebezpieczne rzeczy za oknem.

dziś w krk derby i to podwójne. piłkarskie i jeszcze jakieś. mniejsza o to jakie (nie umniejszając im oczywiście). byłem na zakupach i już na 3h przed meczem panów kibiców pewnej drużyny widziałem. w szaliczkach. dzięki temu choć wiem wreszcie, kogo na mym osiedlu wspierać należy i za kogo oddawać życie i krew przelewać.

zatem zaszywam się w domu. nie wychodzę. posłucham potem śpiewów smutnych albo radosnych za oknem wykonywanych przez chłopców krótko obciętych, dresoodzianych i pewnie całkiem ładnie zbudowanych. ciekawe ilu pośród nich to geje :D. i gdyby...

dziś obiadowa wersja z kurczakiem i cukinią. wczorajsza opcja z brokułem i sosem serowym wyszła wspaniale!

[w międzyczasie obiad się zrobił. ja już leżę i odpoczywam i czekam na marysię ;)].

i przyznam, że dawno nikt tak dobrze mi nie zrobił. choć wielu się starało. nie ma jak to własna ręka. w kuchni rzecz oczywista. kolejny po wczorajszym, kulinarny orgazm zaliczony! mmmmmhmmm!

a Yomosie i Tahoe życzę udanych wypieków!

[...]

(519). czyli to już ostatnie chwile...

2011-11-05T11:12:00.000+01:00

to już ostatni podrygi.

zgodnie z zapowiedzią, drogi krikrakrenie. obwieszczam koniec. taki prawdziwy. koniec jesieni. nie ma słonka dziś. zrobiło się niemiło i niespacerowo. (choć prognozy na przyszły tydzień napawają optymizmem). stąd też odwiedzam dziś tylko markety. w dwóch już byłem, zaraz wybieram się do kolejnych dwóch. trzeba zapasy przed zimą jakieś małe choć zrobić. a także coś nowego na patelni spróbować stworzyć na obiad. tym razem bezmięsnego, a całkiem konkretnego w smaku. smaku pleśniowoserowo-brokułowego z makaronem. jeśli się powiedzie, nie omieszkam się pochwalić; jeśli nie - sprawę przemilczę.

jeśli macie jakieś proste pomysły na potrawy z makaronem, piszcie, zdradzajcie. a nóż się skuszę i pobawię w kuchni :D

no i może buty znajdę też. ale tych w krk jakoś nie ma nigdzie :(.

[...]